null Beeld

PREMIUMColumn

José: “Het zijn de kleine verhalen die gezicht geven aan wat de oorlog werkelijk betekent”

José Rozenbroek

José Rozenbroek blijft maar nadenken over de oorlog en de dingen die ze erover voorbij ziet komen in de media.

Sorry voor wie de oorlog beu is. Ik weet dat sommige mensen er niet meer over willen horen, maar ik kan het er deze weken niet niet over hebben. Overal kom je hem tegen.

Op Facebook een oproep van een collega die een koelkast zoekt voor de kamer waar ze binnenkort een paar vluchtelingen zal opvangen, een ander vraagt om kleren voor een jongen van 11 en een meisje van 13 die samen met hun moeder door haar gezin worden opgevangen. “Zou je dat ook doen voor een Syrische of Eritrese familie?”, reageert iemand chagrijnig. Ik zeg niks en denk alleen: neem ze mee naar de H&M, steek ze in nieuwe spullen zodat ze niet in een afgedankte jas hun entree moeten maken op een Nederlandse school. Maak ze niet ongelukkiger dan ze al zijn. Hoewel ze waarschijnlijk in hun handjes knijpen dat ze nu niet schuilen in een kelder in Marioepol, de stad die al weken wordt bestookt door de Russen.

In de krant lees ik een hartverscheurend verslag van de belegerde stad. Er staat een foto bij: mannen met mondkapjes gooien haastig een greppel vol met plastic zakken waarin kinderlichamen zitten: een peuter getroffen door een granaat, een meisje in een pyjama met eenhoorns, een puber die tijdens een potje voetbal werd verrast door een bom. Op de eerste hulp konden ze niet meer worden gered. Met elke inslag wordt het leven uit de stad geknald, maar de inwoners geven niet op.

Mijn oudste vertelde me gisteren toen we samen een hapje aten over haar Oekraïense collega. Oudste werkt voor een exclusief modewerk, ze maken boterzachte kasjmieren truien die gretig aftrek vinden bij dure boetieks all over the world, van Amerika tot Japan. Ook in Rusland, ook in Oekraïne. De jongeman die de winkel in Odessa runt, kwam in goede tijden regelmatig met een dikke portemonnee naar Nederland gereden om een nieuwe lading te halen. Oudste laat een foto van hem zien; ik zie een persoon met make-up en lang, zwartgeverfd haar. Hij draagt laarzen met hakken en kijkt ondeugend. Hij lijkt me gay, misschien non-binair, in ieder geval ziet hij er hartstikke hip uit. Dan laat ze me een andere foto zien, dezelfde man, maar nu in een gevechtspak en met een geweer omgegord. Hij staat wijdbeens en blikt bloedserieus de camera in. “Hij appte me dat hij net als iedereen in Oekraïne bereid is zijn leven te geven. Hij werkt nu in een wapenmagazijn, en als het moet zal hij vechten.”

Ik ben er stil van. Zo werk je nog in een kledingwinkel vol zachte truitjes, zo sta je een greppel vol te gooien met kinderlijkjes. Alles voor het vaderland.

Het is sluwe geopolitiek die oorlogen veroorzaakt, om redenen die wij doodgewone mensen nauwelijks kunnen doorgronden. Het zijn de kleine verhalen die gezicht geven aan wat dat werkelijk betekent. Een dood kind in een unicornpyjama, een voetballende puber die opeens geen benen meer heeft, een modejongen met een geweer om zijn schouder.

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden