null Beeld

PREMIUMcolumn

José: “Is hij morgen aan de beurt om aan de schandpaal te worden genageld?”

José Rozenbroek

Hoe moet het nu verder met de spannende flirts, de onbezonnen affaires en de mooie liefdes die ook op een werkvloer kunnen ontstaan?

We gingen koffiedrinken, D. en ik. Als vanouds bestelde hij er een glaasje water bij. Ik had hem een paar jaar niet gezien, en hij was niks veranderd, hooguit een lachrimpeltje extra naast zijn ogen. Van de week had D. me een appje gestuurd, naar aanleiding van alle tumult waardoor momenteel elke man koortsachtig zijn gangen nagaat: heeft hij wel eens een dubbelzinnige opmerking gemaakt, een complimentje gegeven over mooie benen, een hand terloops langs een borst gestreken of achteloos op een bil gelegd, een seksueel getint appje gestuurd, misschien zelfs een dickpic? Is hij morgen aan de beurt om aan de schandpaal te worden genageld?

In dat appje had D. geschreven: ‘Het is inmiddels verjaard, maar ik voelde mij 25 jaar geleden ook zeer geïntimideerd, toen na werktijd een leidinggevende de apenrots afdaalde en een kantoortuin verderop een junior vormgever opzocht...’

Ik giechelde en antwoordde D. per ommegaande. ‘Lieve D.! Je vergeet iets. Voordat ik jou intimideerde, versierde jij, 25-jarige slungel, mij schaamteloos in een afgebladderd keukentje. Opeens je hand die de mijne aanraakte, je mond die iets in mijn oor fluisterde onder het toeziend oog van het koffieapparaat. Laten we het op wederzijds consent houden wat er vervolgens geschiedde...’

En nu drinken we opnieuw samen koffie. D. bijna dubbel zo oud als toen, ik nog steeds twaalf ouder dan hij. ‘Zoiets zou nooit meer kunnen’, zegt hij somber. ‘Je was weliswaar niet mijn baas, maar toch een baas.’

Verdomd, denk ik, dat zou inderdaad nu niet meer kunnen. Dat is een raar idee. Hoewel onze affaire voor hilariteit binnen het bedrijf zorgde, was er geen mens die er aanstoot aan nam, niemand die tegen me zei: dat kun je niet maken, die arme jongen. In de uitgeverij waar we werkten was vrijwel iedereen onder de veertig, er ontstonden onophoudelijk romances op de werkvloer waar soms zelfs bruiloften en kinderen uit voortvloeiden. Ook de opperbaas, niet veel ouder dan de rest, had regelmatig een crush waar we lachend over roddelden. We wasten hem gewoon de oren als hij het weer eens aanlegde met een mooie moderedacteur of vormgeefster.

Veel van wat toen gebeurde zou nu aangemerkt worden als seksueel grensoverschrijdend gedrag. En hoewel het fantastisch is dat we sinds kort paal en perk stellen aan situaties waarin foute mannen ongestraft hun macht misbruiken, wringt het toch een beetje. Want hoe moet het nu met de spannende flirts, de onbezonnen affaires en de mooie liefdes die ook op een werkvloer kunnen ontstaan? Wie durft het spelletje nog te spelen? En hoe gaan we dat spelen, nu de spelregels opnieuw moeten worden bepaald?

D. en ik bestellen nog een kopje koffie, halen herinneringen op, blikken met plezier en vertedering terug op het avontuur dat tussen ons opvlamde en waar we allerminst een nare smaak aan hebben overgehouden. Want dat zouden we bijna vergeten: zonder dat er sprake is van machtsmisbruik of ongewenst opdringerig gedrag, kun je gewoon als een blok voor elkaar vallen. Onder het toeziend oog van het koffieapparaat.

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden