null Beeld

PREMIUMCOLUMN

José: “Sigrid, ik betrap mezelf erop dat ik teleurgesteld in je ben, alsof je mijn vriendin bent”

Marie José Rozenbroek

José stond, net als Sigrid, dansend op de tafel vlak na de grote zetelwinst van D66. Maar vandaag is ze zwaar teleurgesteld. Wij vrouwen horen elkaar te helpen.

Je blonde haar vertoont een lichte uitgroei (grijs). In je bleke gezicht zie ik lijnen die ik nog niet eerder heb gezien. Je ogen staren naar een punt ergens op de grond. Je kijkt – tja, hoe kijk je? Gedesillusioneerd? Teleurgesteld? Schuldbewust? Spijtig? Spijtig – en waarvan heb je dan precies spijt?

Ik kijk lang naar die foto bij het bericht waarin jij en de partijtop van D66 eindelijk erkennen dat jullie er niet in zijn geslaagd ‘een veilige werkomgeving’ te bieden aan die vrouw die klachten had ingediend over het stalkende en intimiderende gedrag van partijprominent Frans van Drimmelen.

Ik zucht. Domme, domme Sigrid. Ik betrap mezelf erop dat ik teleurgesteld in je ben alsof je een vriendin van me bent. Op deze plek schreef ik een jubelende column toen je partijleider werd en je ambitie om de eerste vrouwelijke premier te worden niet onder stoelen of banken stak. In de kleine twee jaar daarna, toen er steeds meer smetjes op je blazoen verschenen, verdedigde ik je altijd te vuur en te zwaard tegen de groeiende groep mensen die hun geloof in je kwijtraakten.

Ja, je maakte fouten, kleine en grote, maar ik bleef geloven in je integriteit.

Ik wilde per se dat je een betere politicus zou blijken te zijn dan Mark, Wopke of de rest. Geen draaikont. Geen jokkebrok. Geen leider die het eigenbelang en dat van de partij koste wat kost verdedigt, ook al moet er bloed vloeien.

En nu is er dan toch bloed gevloeid, het bloed van een vrouw die met haar klachten tegen de klippen opliep van een onverzettelijk bestuur dat een machtig man de hand boven het hoofd hield. En die, nadat de niet misse bevindingen van een onderzoeksbureau onder het kleed waren gemoffeld, ten einde raad bij jou aanklopte.

En jij poeierde haar af. Dat dit een zaak was voor het bestuur, en voor advocaten. Kil en koud was je in je antwoord, niet empathisch, geen enkel woord van medeleven, geen spoor van een ‘nieuwe’ mensvriendelijke bestuurscultuur.

Wat heb je haar in de kou laten staan.

Wat zal ze zich verloren hebben gevoeld.

Je bleek net als de rest, net als die andere mannetjes die al jaren de dienst uitmaken in de politiek en tegen wie jij zo graag vermanend je vingertje zwaait.

Waarom dacht ik dat je anders zou zijn en waarom wilde ik dat zo graag?

Omdat je uit de beschaafde wereld van diplomaten komt. Omdat je je weerzin tegen sommige politici en bepaalde praktijken niet onder stoelen of banken steekt.

En omdat je een vrouw bent - ik geef het maar toe. Omdat ik toch stilletjes geloofde dat vrouwen anders zijn dan mannen, minder corrupt, meer menselijk – betere mensen kortom. En omdat ik dacht wij vrouwen elkaar voortaan zouden helpen als het gaat om #metoo-achtige affaires en weerzinwekkend haantjesgedrag. Helaas. Ik ben teleurgesteld in jou, en minstens zo erg in mezelf. Jij bleek kil en berekenend, ik mateloos naïef. Beiden zullen we nu onze wonden moeten likken.

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden