José Beeld Libelle
JoséBeeld Libelle

PREMIUM

José: “Straatintimidatie is geen onschuldig geintje: werk aan de winkel in opvoedland”

José Rozenbroek

Afgelopen week werden de cijfers van het CBS over straatintimidatie gepubliceerd: twee op de drie vrouwen heeft ermee te maken . José schreef er eerder al over en ook nu weer werd ze weer met haar neus op de feiten gedrukt, er is werk aan de winkel in opvoedland!

Ik was een jaar of twaalf, een brugpieper nog, en samen met vriendinnen liep ik over de kermis in Hengelo. We passeerden mannen met grote snorren (het waren de jaren ‘70, dat soort mannen heetten toen nog gastarbeiders) die zachtjes ‘neuken neuken’ sisten. Ik weet nog de schaamte die me beving bij dat duistere gefluister - neuken was een vies woord dat wij thuis nooit mochten zeggen. En ook mijn verwarring staat me bij: blijkbaar had ik me ergens in dat brugklasjaar ontpopt tot een meisje dat mannen wensten te neuken. Het maakte me bang. Zelf was ik in de verste verte nog niet toe aan welke seksuele handeling dan ook, hooguit aan zoenen met Bas op wie ik verliefd was.

Na die keer op de kermis ben ik, zoals alle jonge vrouwen, nog ontelbare keren nageroepen, nagefloten, nagesist. Meestal maalde ik er niet om, soms vond ik het leuk, vaak was ik op mijn hoede. ’s Avonds liep ik soms een blokje om als ik een man zag naderen en in de trein ging ik nooit meer in een lege coupé zitten na die keer dat een kerel per se zijn piemel aan me wilde laten zien.

Onderwijl bleven wij – de vrouwen die het overkwamen, de mannen die het deden, de omstanders - dat soort gedrag tamelijk gewoon vinden. Het hoorde er nou eenmaal bij, en ach, maak er niet zo’n fuss van, zie het als een compliment, kun je dan niet tegen een geintje? We hadden nauwelijks door dat WIJ – zeikende wijven - werden aangesproken, en niet ZIJ - de mannen die ons lastigvielen en angst aanjoegen.

Deze week werden de resultaten bekend van een onderzoek van het CBS naar straatintimidatie. Opeens werd wat we al duizenden jaren weten in cijfers uitgedrukt: twee op de drie jonge vrouwen heeft er regelmatig mee te maken. Toevallig had ik voor LINDA. een half jaar geleden een vijftal vrouwen over hun ergste ervaringen geïnterviewd en die logen er niet om. Nageroepen worden - ‘Wat een jetsers heb jij!’ -, achtervolgd worden op de fiets door scooterjongens, in je borsten geknepen, onverhoeds een hand onder je billen, klappen in je gezicht, tegen de grond gewerkt – you name it en het was ze overkomen.

Hun verhalen maakten zo verschrikkelijk duidelijk dat straatintimidatie niet normaal is, geen onschuldig geintje, maar een enorme impact kan hebben; al deze vrouwen hadden nog lang last gehad van angst, schuld- en schaamtegevoelens. Een van de vrouwen had zelfs haar borsten laten verkleinen om van het gefluit naar die jetsers af te zijn.

Naar aanleiding van het CBS-onderzoek postte ik het artikel alsnog op Facebook. Ene Eric reageerde. ‘Collectieve aanstellerij.’ Ene Ronald viel hem bij: ‘Tante pollewob, ga ergens ander lopen zeiken joh. Start een stichting op. Ga lekker zielig doen hier. Zeker nooit na gefloten of nageschreeuwd? Aandacht tekort zeker in je hele bestaan. Zit je hier goed. Menig man heeft humor om je.’

Do I nee to say more? Werk aan de winkel in opvoedland.

En o ja Ronald, nee, geen humor hier, helaas.

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden