José: “Het lijkt wel alsof we met z’n allen oorlogje spelen” Beeld
José: “Het lijkt wel alsof we met z’n allen oorlogje spelen”

PREMIUMcolumn

José: “Waar ik ook kom en wie ik ook spreek, iedereen heeft het over zijn gasrekening”

José Rozenbroek

José doet vrolijk mee aan de nieuwe nationale sport: besparen op gas en licht.

Tegenwoordig tik ik mijn stukjes niet in mijn werkkamer, maar aan mijn eettafel. Gezeten op een warmtekussentje van de Hema (20 euro, aanrader!) die mijn billen en benen aangenaam verwarmt. De thermostaat komt overdag niet boven de 18 graden, ’s avonds trakteer ik mezelf op een graadje hoger, maar een uur voordat ik ga slapen - mijn elektrische deken op mijn bed zet ik dan meteen aan - draai ik ’m terug naar 16 graden. Ik douche sinds kort om de dag en ik eindig met een minuutje koud plenzen à la Wim Hof. Daarna kleed ik me in drie lagen wol en schuif ik, zolang ik de deur niet uit hoef, mijn monsterlijke, met kaarsvet bespatte, maar o zo zalige bontsloffen aan mijn voeten.

Je hoort het: net als de rest van Nederland heb ik me gestort op onze nieuwe nationale sport: besparen op gas en licht. Dat doen we om Poetin te pesten en te laten zien dat we de Russen écht niet nodig hebben. En, o ja, om de Oekraïners een hart onder de riem te steken. Maar vooral om onze energierekening zoveel mogelijk te dempen.

Deze week was op het nieuws dat we in de afgelopen maanden 17 procent minder aardgas hebben gebruikt. Daarmee houden we ons dik aan de afspraak die de Europese landen deze zomer met elkaar hebben gemaakt om minimaal 15 procent minder aardgas te consumeren. Ik zie het ook op het overzicht dat mijn energiemaatschappij me elke maand stuurt: in november vorig jaar verbruikte ik 105 kuub gas, nu was het in diezelfde maand nog maar 70m3. Ook mijn elektriciteitsgebruik is met 20 procent gedaald ten opzichte van vorig jaar. Het stemt me dik tevreden.

Waar ik ook kom en wie ik ook spreek, van best wel arm tot behoorlijk welgesteld: iedereen heeft het over zijn gasrekening. Mijn koukleumerige dochter die tijdelijk bij haar vader woont, komt overdag bij mij studeren omdat zijn oude, tochtige huis anders 30 euro per dag extra aan energie verbruikt. Mijn vriendin Marina die nooit ergens op hoeft te bezuinigen, heeft een loeiduur kasjmier vest gekocht en werkt nu op zo’n stijlvolle stoelverwarmer van Stoov. Vriend Rick verwarmt zijn huis alleen nog maar met een houtkachel. Dat dat ding ontzettend veel fijnstof uitstoot, daar maalt hij nu even niet om.

Het lijkt wel alsof we met z’n allen oorlogje spelen.

Ik moet erom lachen en tegelijk vind ik het beschamend. Opeens kunnen we wél bezuinigen op fossiele brandstoffen, opeens willen we wél massaal onze huizen verduurzamen. Wat een angstaanjagende klimaatcrisis maar niet voor elkaar krijgt, lukt door deze energie-ellende in mum van tijd wél, enkel en alleen omdat we het in onze portemonnee voelen.

Onze planeet heeft geen stem, kan niet van zich laten horen, moet alle geweld dat haar wordt aangedaan gelaten ondergaan, maar gek, toch hoor ik ergens een zacht Calimero-stemmetje protesteren: “Da’s niet eerlijk, o nee.”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden