null Beeld

PREMIUMcolumn

Nico: “Bij elk voorwerp riepen we: ‘Kijk dan, kijk dan! Een kikker die boe zegt’”

Nico Dijkshoorn

Nico gaat samen met een vriendin naar het museum en gedraagt zich daar bijna het hele bezoek als een echte kunstkenner.

Gisteren was ik met een vriendin naar museum Voorlinden in Wassenaar. We deden wat we altijd doen als we samen naar een museum gaan: voor een doek of een beeld gaan staan en daarna aan elkaar vertellen hoe wij dat zouden hebben aangepakt. We keken naar een ronkende machine, die enorme stroken gekleurd rubber dwars door de zaal smeet. De titel ben ik vergeten. Het was iets met ‘structureel’ erin. Ik wachtte of er nog iets anders ging gebeuren en zei: “Ik zou repen karton hebben gebruikt.” En zo ging dat maar door. We stonden voor een geverfd houten paard en mijn vriendin zei: “Dat had een ezel moeten zijn.” Een zaal verder keken we naar 34 klerenhangers die vlak voor een windmachine hingen. Hadden ballonnen moeten zijn. Ik durf u niet eens te vertellen wat wij vonden van een zaal vol macaroni, heel netjes in cirkels om de voeten van een Mariabeeld heen gelegd. Nou ja, ik zal niet flauw doen: wij zouden aardappelen hebben gebruikt.

We verlieten de tentoonstelling en liepen de museumwinkel in. Opeens was onze stronteigenwijze nihilistische kijk op kunst verdwenen. Ik liep recht op een bak met harige muisjes af. Verrukt liet ik er een aan die vriendin zien. “Kijk dan, een muisje waar je iets in kunt doen. Je sleutels bijvoorbeeld, zodat je voortaan altijd weet: die zitten in dat muisje. Leuk hè!” De vriendin luisterde niet. Ze had een theepotje in haar hand met een afbeelding van een gesmolten horloge op het deksel. “Kijk dan, kijk dan”, zei ze. “Dat horloge is zogenaamd gesmolten door de thee! Haha!” En zo ging dat maar door. Als kinderen in een winkel met suikerspinnen liepen wij van hebbedingetje naar hebbedingetje. Het ene moment stond ik heel hard te lachen om een puntenslijper die ‘Ha, lekker’ zei als je er een potlood in duwde, een minuut later voelde ik aan een aktetas van eendenveren. Mijn vriendin was orgastisch enthousiast over een hard plastic zakje waar de afbeelding van een boterham op was geprint. Bij elk voorwerp riepen wij naar elkaar. “Kijk dan, kijk dan! Een kikker die boe zegt!” Daarna lachten wij veel te hard.

Pas op de terugweg, alleen in de auto, kwam de schaamte. Daar reed hij, de man die precies weet hoe je moderne kunst moet maken, met een cadeauzakje naast zich. Ik voelde. Ja, hij zat er nog in, mijn Nachtwacht-lampje.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden