null Beeld

PREMIUMSpeciale vaderdagcolumn

Nico: “Chet begon te zingen en mijn vader keek naar mij: ‘Hoor je het?’”

Nico Dijkshoorn

Lippenstiftzoenen, een oerlelijke lamp, twaalf ballen, een stuk zeep aan een touw en een elpee van Chet Baker: Libelle-mannen James Worthy, Peter Heerschop en Nico Dijkshoorn over Vaderdag en cadeaus.

Vaderdag is lange tijd een dag geweest die ik vervloekte. Als negenjarige probeerde ik op school een honkbalknuppeltje uit een stuk hout te zagen. Dat lukte slecht. Ik kon de bochtjes niet maken. Steeds als ik links-of rechtsom wilde, zat mijn figuurzaag muurvast. Naast mij zaagde Philip moeiteloos een prachtige boom met tientallen takken uit het hout. Jaren later werd Vaderdag iets waar ik vloekend naartoe ging. Zaterdagavond zat ik met vrienden tot een uur of vier ’s nachts naar muziek te luisteren en dan zei opeens iemand: “Over vijf uurtjes moet ik naar mijn vader. Ik heb een pot Amsterdamse uien voor hem gekocht.” Ik had nooit een cadeau. Tot mijn twaalfde kon ik nog snel een tekening maken van een honkbalpet, maar nu – drieëntwintig jaar oud – werd er meer van mij verwacht. Ik herinner mij een enorm stuk zeep met een touw eraan. Makkelijk als je iemand was die om de twee minuten vergat waar het zeepbakje ook al weer stond. Ik weet niet of mijn vader ooit met dat stuk zeep op zijn buik heeft staan douchen. Wij kwamen niet uit een gezin waar we op een stoeltje fijn naar elkaar gingen zitten kijken, terwijl een ander zijn dijen waste. Vaderdag werd eigenlijk steeds erger en mijn cadeaus steeds grimmiger. “Hier, voor jou Klaas, een boek, omdat je zo van lezen houdt. Het gaat over andere mensen, die niet honkballen.” En daar stond hij met Moby Dick in zijn hand. Papier vol lettertjes, daar was hij lekker klaar mee. Toen ik negentwintig jaar oud was gaf ik mijn vader een elpee van jazztrompettist Chet Baker.

Er gebeurde iets bijzonders. Het cadeau ontroerde hem. Hij legde de plaat op de draaitafel, wachtte tot Chet het liedje My Funny Valentine inzette en daarna deed hij zijn vinger omhoog. “Luister maar. Hoor dan, dat heeft mijn vader mij geleerd. Chet zingt precies zoals hij trompet speelt!” We luisterden samen, Chet begon te zingen en mijn vader keek naar mij of ik het ook hoorde. “Ja”, zei ik. “Je vader had gelijk. Hij zingt zoals hij speelt.” Tegelijkertijd begreep ik dat het mij eindelijk was gelukt mijn vader een waardevol vaderdagcadeau te geven: een herinnering aan zijn jong overleden vader. Chet zong en ik zag in de ogen van mijn vader dat hij zijn eigen vader hoorde. “Luister, als hij gaat zingen. Precies een trompet.”

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden