null Beeld

PREMIUMcolumn

Nico: “Deze kiwi schreeuwde het bijna uit: ik wil mijzelf voortplanten”

Nico Dijkshoorn

Nico wordt overvallen door kiwischaamte en dat zit dieper dan je misschien denkt.

Ik heb last van kiwischaamte. Het overviel me. Een maand geleden zat ik nog heel tevreden een halve kiwi leeg te lepelen en opeens kwam de schaamte. Wat deed ik? Die vrucht, die lieve vrucht, zat helemaal vol zaad. Deze kiwi schreeuwde het bijna uit: ik wil mijzelf voortplanten. Ik stopte met kauwen. Wat ik allemaal voelde bij het zaad van de kiwi heb ik nooit gevoeld bij bijvoorbeeld een watermeloen. Ik denk dat ik weet hoe dat komt. De watermeloen heeft kapsones. Alleen al dat vruchtvlees. Rozerood, zoals een jurkje in Libelle. De watermeloen zou mij wat dat betreft wel een toontje lager mogen zingen. Het is een en al opschepperij. Die overdreven dikke bast. Het formaat. De ontelbare hoeveelheid pitjes, die je tierend uit het vruchtvlees moet pulken. Het nettoresultaat is steeds hetzelfde: een mond vol water met komkommersmaak. Vergeleken met de kiwi vind ik de watermeloen de Emile Ratelband onder de vruchten, een hoop geschreeuw, heel erg veel, maar weinig inhoud. Nee, dan de kiwi! Een bescheiden velletje, met heel schattige haartjes! Ik ken geen enkele vrucht die zo veel lijkt op een huisdier. Je wilt ze aaien en je wilt ze een naam geven.

In de afgelopen maand heb ik daarom vier kiwi’s geadopteerd. Peter, Rita, Karin en Saskia. Het ontroert me erg dat ze zelf niet weten hoe prachtig ze er vanbinnen uitzien. Veel mensen staan daar niet bij stil. Wij mensen weten precies hoe ons hart pompt en hoe onze longen als een prachtige pentekening in de borstholte hangen, maar de kiwi weet dat niet. Karel, mijn grootste kiwi, als die zou weten dat hij er vanbinnen uitziet als een groene stralende zon met een wit verlichte kern, en als die zou weten hoeveel hij eigenlijk op onze planeet lijkt, dan zou hij zo trots zijn. Kiwi’s zijn tegelijk ook heel anders dan huisdieren. Die willen toch steeds op onhandige momenten laten zien dat ze heel leuk met een bolletje wol kunnen spelen, maar kiwi’s hebben genoeg aan zichzelf. Ik heb het dan natuurlijk wel over de enige echte kiwi: de bruine met een groene binnenkant. De gold kiwi vind ik een uitslover. De blingbling armband onder de kiwi’s. Een gewone kiwi heeft dat helemaal niet nodig. Die is volmaakt tevreden, rustig slapend in mijn fruitmand, met zijn hoofd tegen een banaan. Die heet trouwens Fred.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden