null Beeld

PREMIUMColumn

Nico: “Dit was precies de goede plek om onze ouders weer bij elkaar te brengen”

Nico denkt terug aan het moment waarop hij samen met zijn broers het as van hun ouders uitstrooide.

Nico Dijkshoorn

Een jaar of acht geleden werd ik gebeld door mijn broer. Ik schrok. Dijkshoorns bellen elkaar alleen als er iets vreselijks is of als er iets heel fijns is gebeurd. Het viel gelukkig mee. Mijn broer zei: “Niek, ze staan nu al een paar jaar in mijn schuurtje, het wordt tijd dat we het gaan doen. Laten we een datum afspreken.”

Ze, dat waren mijn ouders. Niet in hun stoffelijke vorm, maar in poedervorm. Ze zaten allebei in een aparte koker. We hadden mijn vaders as bewaard tot we hem samen met mijn moeder op dezelfde plek konden uitstrooien bij hun lievelingsboom in het Spanderswoud.

Klimboom

De afspraak werd gemaakt en samen met mijn broers en mijn kinderen liep ik twee weken later door het bos waar wij vroeger allemaal als vijfjarigen doorheen hadden gedraafd. We herkenden bepaalde bomen, hekjes en open plekken. Hier hadden mijn ouders met mij gelopen en hier hadden ze met mijn kinderen gelopen. Nu liep ik er met mijn kinderen en mijn broers. Mijn jongste broer, ook inmiddels vader, hield mijn moeder onder zijn arm. Mijn oudere broer klemde mijn vader tegen zijn borst.

We zochten onze klimboom. Voor de zekerheid had ik een zwart-witfoto meegenomen. Ik, in een parmantig driekwartjasje en met glimmende lakschoentjes, vlak voor de bewuste boom. Aan de zijkant van de foto zag je een glimp van mijn moeders jas, waarschijnlijk onderweg naar mijn vader om hem het fototoestel uit te leggen.

Op hun gelukkigst

We maakten een bocht en riepen alle vijf tegelijk: “Dat is hem!” Samen keken we naar de boom waar we ooit allemaal in hadden gehangen. We deelden dezelfde herinnering: mijn vader die steeds harder riep dat we nog hoger moesten klimmen en mijn moeder die met haar handen half voor haar ogen steeds maar riep dat we ons goed vast moesten houden. Het was een bijzonder moment. We stonden precies op de plek waar we mijn ouders op hun gelukkigst hadden gezien. Met hun kinderen bij een boom of met hun kleinkinderen bij dezelfde boom. Dit was precies de goede plek om ze weer tegen elkaar aan te leggen.

Het strooien zelf was eenvoudiger gezegd dan gedaan. Midden in de plechtigheid verscheen er een man met een aangelijnde hond op het bospad. Hij knikte naar ons. Hij zag aan onze houding en onze gezichten wat er aan de hand was. Hij had zelf tenslotte ook ouders.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden