null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Nico: “Ik ben altijd bang voor de uitleg van gerechten. Bang dat ze me overhoren”

Nico Dijkshoorn

Nico heeft heel wat angsten. Zowel realistische, als angsten om niets. Maar die kan hij met niemand delen.

Ik ben bang voor alles. Dan heb ik het over dingen waar iedereen bang voor is en voor dingen waar verder niemand bang voor is. Ik ben – zoals veel mensen – bang voor hagedissen die ’s avonds, als je in een warm vakantieland op bed gaat liggen, vlak boven het hoofd half doorzichtig tegen het plafond hangen. Ik vind dat geen prettig moment, op mijn rug naar de pulserende darm kijken van een dier dat elk moment heel woest door de kamer kan gaan hollen. Een van de slechtste eigenschappen van buitenlandse hagedissen is dat ze wachten met bewegen tot je het licht uitdoet.

In Griekenland heb ik bijna vijftig minuten naar een hagedis liggen kijken. Hij bewoog niet. Ik deed het nachtlampje uit, wachtte tien seconden, knipte het weer aan en nu hing dezelfde hagedis in een heel andere hoek van de kamer met zijn kop naar beneden doodstil te kijken naar een leeg flesje bier. Doodeng.

Zo zijn er meer realistische angsten. Je doet mij geen plezier met parachutespringen, bungeejumpen, bergbeklimmen, gletsjerspleten oversteken met een neergelegd laddertje en enge dieren eten. Dat zal voor veel mensen gelden, maar niet voor Tanja. Ik zag haar ooit in Spanje iets eten met zuignappen aan de poten. Ik gilde. Zorgelijker zijn mijn angsten om niets, omdat ik die met bijna niemand kan delen. In restaurants ben ik bang voor ingewikkelde gerechten. Ik zou iemand kunnen zijn die in een restaurant een amuselepel rechtbuigt.

Ik ben altijd bang voor de uitleg van gerechten. Bang dat ze me overhoren. “Dus, meneer, wat gaat u eten?” En dan ik, stamelend in een vol restaurant: “Ja, jeetje, ik dacht iets op een bedje van iets en er was ook iets gekarameliseerd. De aardappeltjes? En de kip was van een boer. Ik weet niet meer welke. Sorry.”

Dan is er ook de angst voor wasmachines. Al zolang ik wasmachines in mijn huis heb, vrees ik het laatste programmaonderdeel: het centrifugeren. Bij alle vijf de machines die ik tot nu heb gekend klonk het alsof er een pantserwagen mijn huis binnenreed. Centrifugerende wasmachines, ze willen door het huis stuiteren maar het lukt ze niet. Ik ken geen enger geluid. Altijd wacht ik op de enorme ontploffing.

Nog een vreemde, wasmachine-gerelateerde angst: ik ben altijd bang dat het deurtje niet opengaat en ik urenlang moet kijken naar wasgoed dat geen kant op kan.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden