null Beeld

PREMIUM

Nico: “Ik bestel koffie, ze vragen naar mijn naam en ik zeg: Giovanni!”

Nico Dijkshoorn

Nico is geen fan van zijn eigen naam, maar hij heeft inmiddels een manier bedacht om deze zo af en toe te veranderen.

Ik was twaalf en ik weet nog precies wat we aten. Bloemkool met een gehaktbal. Zonder op te kijken van haar bord zei mijn moeder: “Als je een meisje was geweest, zou je Nicolette hebben geheten.” Dat moest ik even verwerken. Ik deed alsof ik kauwde, maar het lukte me niet om te slikken. Nicolette? Hoezo? Wat was dat voor een naam?

’s Avonds in bed probeerde ik de zonnige kant te zien. Ze hadden een jongen gewild, dat was wel duidelijk. Nicolette, dat was de luie meisjesvariant als je eigenlijk liever een Nico wilde hebben. Nico was een makkelijke naam om te veranderen. Als je je zoon Peter wilde noemen en het werd een meisje, dan kon je niet aan komen zetten met Peterette.

Toch zat het me niet lekker. Misschien hadden ze juist graag een meisje gewild en toen maar ‘lette’ eraf gehaald. Er zijn natuurlijk ergere dingen, maar we kunnen spreken van blijvende schade. Nico vind ik een naam van niks.

Dat voelde ik vooral toen ik huisdichter werd bij het tv-programma De wereld draait door. Vlak voordat ik ging lezen, riep Matthijs van Nieuwkerk heel hard mijn naam. Elf jaar lang, steeds kromp ik ineen. Wat een rotnaam. Was ik maar een meisje geweest of had ik maar een andere jongensnaam.

Als mijn ouders een beetje meer hun best hadden gedaan, had ik Randy kunnen heten, of Mudbaker Double G. Nico, zo noem je een jongen die later kaal wordt.

Maar er is licht aan het eind van de tunnel. Sinds kort kan ik, wanneer ik maar wil, mijn eigen naam kiezen. Alles is mogelijk. Ik heb het dan niet over een langdurige procedure en dat ik dan na vier jaar formulieren invullen de o van mijn naam mag halen, zodat ik voortaan Nic heet, maar over een veel eenvoudiger methode. Ik ga naar een moderne lunchroom en bestel een ingewikkelde koffie. Ze vragen hoe ik heet. Ik zeg Giovanni Tutti Colore, ga aan een tafeltje zitten en tien minuten later roept iemand hard mijn nieuwe naam. Ik sta op en zie ze allemaal kijken. Daar gaat hij, de man die Giovanni als roepnaam heeft.

Het werkt ook bij hippe hamburgerbakkers. Ik bestel, geef mijn naam op, het heerlijke wachten, beetje met mijn vingers op tafel trommelen en dan mijn nieuwe naam. “Een Burger Onion Royaal voor Canonflesh Jackson.”

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden