null Beeld

PREMIUM

Nico: “Ik legde mijn voorhoofd op het stuur en zei: nu even niet met mij praten”

Nico Dijkshoorn

Nico is op vakantie met zijn vrouw en kinderen. Als ze verkeerd zijn gereden, besluit Nico te keren. Dat verloopt anders dan hij had bedacht...

Gisteravond kwam ik met Tanja en mijn kinderen aan in een dorpje ergens diep in de Franse Ardennen. Wij doen dat elk jaar. Een week lang met z’n vieren in een gehuurd huis kruipen om slechte series te kijken en ons te verbazen over de rare smaken chips in België. Meestal koopt iemand een lelijke trui en dan zeggen wij: die staat je heel goed. Op zoek naar ons vakantiehuis reed ik na aanwijzingen van de routeplanner een steil straatje in, en na een paar minuten stapvoets rijden stonden we voor een groot landhuis. “Dit is het niet”, zei Tanja. “Op de foto’s was ons huis heel gezellig. Wacht, ik loop wel even naar dat cafeetje aan het begin van de straat, dan vraag ik daar hoe we moeten rijden.”

Ik bleef achter met mijn kinderen. Ik keek in mijn spiegel en zag de lange, smalle weg achter mij. Dit ging me nooit lukken, achteruit rijden in het donker. Overdag was ik ooit bijna een slagerij binnen gereden. Ik zette mijn koplampen op groot licht en besloot de auto alvast te keren op het stukje gras voor ons; een handeling die enkele uren later door mijn kinderen werd omschreven als ‘de daad van een krankzinnige’.

Mijn dochter vertelde mij zojuist hoe ze een en ander had beleefd. “Je begon heel schokkerig vooruit te rijden en de achter-wielen gingen als een razende tekeer.”

“Wij dachten dat je wist wat je deed, maar opeens legde je je voorhoofd op het stuur en zei: nu even niet met mij praten.” Ik wist precies waar ze het over had. Het was het moment waarop ik begreep wat ik had gedaan. Ik stond met m’n auto midden in de tuin van een Belgische beeldhouwer. Vlak naast me zag ik allemaal beelden, ik herinner me een stalen reiger. Met mijn achterbanden had ik de halve tuin omgeploegd. Mijn zoon stapte uit, richtte het lampje van zijn telefoon op het gras en zei: “Dat wordt wachten op een tractor die ons eruit trekt.”

Wat daarna gebeurde weet ik niet meer. Iets met dorpsbewoners die in het Frans één-twee-drie riepen en daarna de bevrijdende beweging vooruit. Precies op dat moment kwam Tanja aanlopen. Ze was niet eens verbaasd.

Dat is wat deze vakanties zo prachtig maakt. We vergeven elkaar alles.

Nico Dijkshoorn (62) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden