Nico: “Ik onthoud al mijn dromen, maar ik val andere mensen er niet mee lastig”  Beeld Libelle
Nico: “Ik onthoud al mijn dromen, maar ik val andere mensen er niet mee lastig”Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

Nico: “Ik onthoud al mijn dromen, maar ik val anderen er niet mee lastig”

Nico Dijkshoorn

Nico heeft het niet zo op mensen die hun dromen aan hem uitleggen.

Als je mij vraagt: Nico, acht jij jezelf in staat om helemaal vanuit het niets iemand met een vuist boven op het hoofd te slaan, dan antwoord ik: ja, als ze mij hun droom uitleggen. Niets maakt mij verdrietiger. Nee, dat is het goede woord niet. Wanhopiger komt al beter in de buurt. Wanhoop gecombineerd met razernij. Je bent weerloos. Als iemand je zijn droom gaat uitleggen, ben je dus al te laat. Je moet luisteren, of je wil of niet. Je kunt niet zeggen: “Weet je wat, ik zie je over een maand weer, vertel het dan maar.” Daar nemen droomuitleggers geen genoegen mee. Het vaakst gebruikte argument is: “Ik moet het nu vertellen, anders vergeet ik het.”

Dat zegt heel veel over droom-uitleggers. Ik onthoud al mijn dromen, maar ik doe alsof ik ze ’s ochtends alweer ben vergeten. Ik wil mensen er niet mee lastigvallen. Veel mensen die ik ken, hebben precies het omgekeerde. Je móet luisteren, of je wil of niet. Ze beginnen te vertellen. “Ik was een hert met een zilveren gewei en ik moest boodschappen doen voor de moeder van mijn zus, en dat bleek dus ook mijn moeder te zijn, maar dan een heel andere moeder, met heel grote ogen en daar liep allemaal zand uit.”

Op dat soort momenten onderbreek ik ze altijd even en stel een kritische vraag. “Ho ho, niet zo snel. Zand zeg je, wat voor zand was dat dan? Van dat fijne zand dat lekker uit je moeders ogen stroomde, of was het juist van dat zand dat als natte klei uit haar hoofd viel?” Dat soort onderbrekingen wordt niet gewaardeerd. Droomuitleggers worden kwaad als je ze naar details vraagt. “Ja, weet ik veel. Rivierzand of zo. Wat doet het ertoe? Het is toch duidelijk wat ik vertel? Iemand huilt zand. Kan ik verdergaan?”

Daarna knik ik en dan gaan ze weer. “Dus mijn moeder huilt, zand, en opeens sta ik boven op een berg paperclips met vreemde sokken aan en vlak voor mij ligt een wasbeer met een heel strak broekje, en...” Weer onderbreek ik. “Wacht even, voordat je doorgaat, wat voor wasbeer was het? Een Amerikaanse, met zo’n neusje, of een Canadese met een streep op het voorhoofd?” Daarna hoef ik alleen nog maar te wachten op de verbijsterde blik en het woedend weglopen.

Nico Dijkshoorn (62) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden