Nico Beeld Ester Gebuis
NicoBeeld Ester Gebuis

Column

Nico: “Ik was al drie weken weg. Mijn vader had me nog geen seconde gemist”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over hoe je je zorgen kan maken om je kinderen.

Gisterenmiddag zag ik op WhatsApp dat mijn dochter vanaf 11.32 uur haar telefoon niet had gebruikt. Verschillende doemscenario’s dienden zich aan. Ze kon me niet bellen omdat iemand haar gestolen telefoon probeerde te verkopen. Aan iemand die dan zelf weer met mijn dochters telefoon de opbrengst van twee gestolen auto’s naar een geheime rekening op de Kaaimaneilanden probeerde te sluizen.

Ze had al vijf uur haar telefoon niet gebruikt. Dat was best lang. Zelfs als ze een vergadering had op haar werk, dan was dat lang.

Vierendertig berichten

Ik belde. Niets. Daarna lanceerde ik een precisiebombardementje aan berichten. Geen antwoord. Ik rekende uit hoe lang ik onderweg zou zijn naar haar woning. Ik belde nog een keer. Ze nam op. Ze klonk zoals ze anders ook klonk.

“Wat is er?” vroeg ik.

“Hoezo?” vroeg ze.

“Alles goed? Niks aan de hand?” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Wat doe je?” vroeg ik. “Is er iets?”

Ze antwoordde: “Ik ben ondertussen je vierendertig berichten aan het lezen. Pap, wat mankeer je? Ik zit gewoon lekker thuis te werken. De telefoon lag boven. Ik ga weer even door. Niet zo gek doen. Kus.”

“Gek”, zei ik hardop. “Ik ben gek.”

Totale onverschilligheid

Tien minuten later voelde ik een zekere zwaarmoedigheid in mijn lijf zakken. Hoe had mijn moeder dat vroeger volgehouden? Die lag de hele nacht klaarwakker te wachten tot ze mijn sleutel in de voordeur hoorde.

“Nico, alles goed?” Kon ze eindelijk rustig gaan slapen.

Nu vind ik dat een fijn idee, dat ze zich zorgen maakte om haar zoon. Mijn vader stond daar heel anders in. Dat ontdekte ik tijdens een vakantie in Griekenland. Op het hele eiland was één telefooncel. Met mijn ex-vrouw reed ik naar de andere kant van het eiland, wachtte samen met haar in een rij van 34 meter, gooide de verzamelde munten in de telefoon en wachtte daarna tot mijn vader of moeder opnam. Ik was al bijna drie weken weg. Mijn vader nam op. Ik schreeuwde: “Nico hier!” Even was het stil. “Ja?” vroeg hij? “Wat is er? Kom je vanavond hier eten?” Ik moest schakelen. “Ik ben in Griekenland!” schreeuwde ik nog harder. “Griekenland”, zei hij? “Hoe lang al?”

Hij had mij geen seconde gemist. Mijn vader had zich geen moment afgevraagd waarom hij niets van me hoorde. Nu twijfel ik of dat volmaakt relaxed ouderschap was of totale onverschilligheid.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden