null Beeld

PREMIUMcolumn

Nico: “Ik zei: ‘Kijk, een dolksteekduif. Die zie je nergens anders’”

Nico Dijkshoorn

Nico loopt met zijn dochter door Leiden en vertelt haar van alles. Maar waarom doet hij dat eigenlijk?

Gisteren wandelde ik met mijn dochter door Leiden. De zogenaamde Singelpark Stadswandeling. We liepen langs de Hortus Botanicus. Ik wees en zei: “Kijk, onder die boom heb ik een paar jaar geleden voorgelezen. Over een heel lief molletje. De mensen luisterden gewoon en liepen niet weg. Er waren allemaal planten en bloemen en daar stond ík dan tussen. Krankzinnig, nu ik er zo over nadenk. Wie komt er op zo’n idee? Hebben ze vergaderd en heeft toen iemand gezegd: waarom zetten we die dichter die nooit rijmt, die kale met al dat haar, niet onder een boom?”

Mijn dochter zei dat ik dit verhaal al twee keer had verteld. Daar schrok ik niet meer van. Ik vertel wel meer dingen twee keer. We liepen langs de sterrenwacht. Ik stopte en zei: “Kijk, een sterrenwacht. Gewoon midden in de stad. In Amerika doen ze het boven op een berg, maar die hebben we hier niet. Vind je het niet enig, gewoon midden in de stad!”

Mijn dochter keek me aan. “Je zei ‘enig’. Let daarop. Dat is geen woord voor jou.” Daar had ze wel een punt. We liepen langs dokterswoningen, winkeltjes van jonge ondernemers waar een jaar later weer winkeltjes van andere ondernemers in zouden zitten en langs een grote ijzeren volière. Ik wees naar een vogel. “Kijk, een dolksteekduif. Zie je nergens anders. Alleen in Leiden.” Mijn dochter zweeg. Na een kwartier lopen kwamen we bij een oud kerkhof. Meteen begon ik weer te babbelen. “Hier ligt de moeder van Vincent van Gogh. Dat vind ik nou zo zielig, dat je beroemd bent omdat je zoon blauwe weilanden schilderde en zijn oor eraf sneed. Nu is ze voor eeuwig ‘de moeder van’. Waardeloos. Kijk daar, vlak naast de mooiste boom van Leiden.”

Ik schrok. Wat was hier nu eigenlijk aan de hand, wat was ik aan het doen? Liet ik mijn dochter, die in het overweldigend mooie historische centrum van Amsterdam woont, nu heel trots een boom zien? Wat was er in mij gevaren? De rest van de wandeling heb ik mij stil gehouden. Maar nu ik er een nachtje over heb kunnen slapen, moet ik het maar gewoon erkennen: ik ben trots op Leiden. Ik ben trots op een stad. Ik laat mensen mijn favoriete plekjes zien.

Het is verbijsterend. Ik, Nico, ben trots. Op bomen en vogeltjes. Op een stad.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden