null Beeld

PREMIUMColumn

Nico: “In de koelkast van mijn moeder vond ik een pantykousje”

Nico Dijkshoorn

Toen het slechter ging met zijn ouders, gingen Nico en zijn broers steeds vaker langs. Nu Nico merkt dat zijn kinderen steeds vaker bij hem langskomen, begint hij zich af te vragen waarom.

Ik vrees de dag dat mijn kinderen zogenaamd onverwacht langskomen. Ik scharrel wat door mijn huis of sta net met mijn hoofd in mijn nek voor mijn boekenkast, kijk naar alle boeken die ik nooit heb uitgelezen, en dan opeens mijn dochter achter me. “Ik was in de buurt, ik dacht: ik ga even bij je langs.” Dan zeg ik: “Ja, je hebt de sleutels. Tanja komt zo thuis. Ze is even alleen winkelen.” Het zou kunnen betekenen dat mijn kinderen en Tanja zich zorgen maken.

Natuurlijk gaat dit alles over mijn ouders. Mijn broers en ik kwamen opeens onverwacht veel en vaak op vreemde momenten bij onze vader en moeder de woonkamer binnenlopen. Het duurde lang voordat ze begrepen dat we ons zorgen maakten. Mijn broer ging langs, dronk koffie belde ons daarna: “Gedoe bij het afrekenen in de supermarkt. Stronteigenwijs. Ze wil nog steeds alles contant betalen en Klaas laat het maar zo. Eindeloze rijen bij de kassa. Ze snapt kleingeld niet meer. Een week geleden heeft ze twee kalkoenen gekocht. Het is mei. Klaas was blij dat ik er even was.”

Als ik – maanden nadat mijn vader uit huis was geplaatst – bij mijn moeder langsging, stond ze op en probeerde net als altijd gedachteloos koffie te zetten. Ik leunde tegen het aanrecht en zag hoe ze het koffiezetapparaat niet meer begreep. In de koelkast vond ik een pantykousje. Daarom vrees ik het moment dat een van mijn kinderen de trap op komt. Ik ben bang dat ik zal gaan forceren. Laten zien dat ik nog precies weet hoe je gitaar speelt. Dat ik, net zoals mijn ouders dat moeten hebben gedaan, de beste versie van mezelf wil laten zien.

Dat is misschien het verdrietigst aan de teloorgang van mijn ouders. Het stille verzet, de ontkenning en dat ik daarin meeging. Ik weet niet wat de deskundigen voor advies geven, maar dat is wat ik deed. Ik heb mijn vader nooit bij zijn schouders gepakt en gevraagd: “Pap, ben je bang?” Ik kwam langs en deed alsof alles net als anders was. Ik zag hem zoeken naar een jazzplaat van Chet Baker, die hij tien jaar eerder had verkocht op de Zwarte Markt in Beverwijk. Maar één keer benoemde hij zijn langzaam verdwijnen. Hij keek me aan en zei: “Niek, soms denk ik dat ik langzaam gek word.” Twee minuten later keken we alweer zwijgend naar voetbal.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden