null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Nico: “In deze column doe ik alsof ik een warm, meevoelend mens ben”

Nico Dijkshoorn

Nico besluit om zijn smartwatch weer om te doen, maar dat horloge werkt niet helemaal hoe Nico dat zou willen.

Een week geleden ben ik mijn ooit aangeschafte smartwatch opnieuw gaan dragen. Vlak nadat ik het horloge kocht, keek ik nog verrukt naar alle verschillende wijzerplaten. Soms liet ik er een aan Tanja zien. “Kijk, deze wijzerplaat kan je roze of blauw maken en hij waarschuwt als ik tien meter onder water ben.”

“Jij bent nooit onder water”, zei Tanja. “Jij doucht. De laatste keer dat ik je heb zien zwemmen, was in Griekenland, ergens in 2009.” Dat was waar.

Ik bladerde met mijn vinger door wat andere wijzerplaten. Op een daarvan kon je zien hoe laat het in Detroit, Calcutta, Tokio en Montreal was. Waarom zou ik willen weten hoe laat iemand in Japan rauwe vis als ontbijt eet? Wat mij ook meteen weer ergerde, was het permanente getril aan mijn pols. Hoe zette je dat af? Wilde ik dat wel, de hele dag met alles en iedereen in contact zijn? Was dat echt nodig, 24 keer per dag een bericht op mijn horloge dat het in India de volgende dag zonnig en af en toe bewolkt was?

Ik wil alleen weten wat voor weer het in Leiden is. In deze column doe ik alsof ik een warm, meevoelend mens ben, met oog voor de toekomst van mijn kinderen. Maar als ik een permanent communicerend horloge om mijn pols heb, mag het van mij eeuwig regenen in de rest van Nederland.

Ik word door het horloge ook steeds geconfronteerd met mijn slechte gewoontes. Gisteren liep ik met een grote boodschappentas naar de plaatselijke afhaalchinees. Na ongeveer vijfhonderd meter, toen ik net ons wijkje uit liep, trilde mijn horloge. Ik keek. Er stond: ‘Ik zie dat je een wandeling maakt. Moet ik je tracker aanzetten?’

Zo ver is het gekomen. Het horloge denk dat ik iets aan mijn conditie doe als ik vijfhonderd meter loop. Bij de Chinees probeerde ik af te rekenen door mijn horloge over een ijzeren vlak te bewegen. Dat lukte niet. Ik voelde schaamte. Nu was ik een hoogbejaarde man die zijn eigen horloge niet begreep. Ineens leek ik verdacht veel op oud-premier Wim Kok, die ooit de muis van een computer tegen het beeldscherm drukte. Dat was pijnlijk en ontzettend lief tegelijk. Nu hoop ik maar dat andere mensen mij ook zo zien, met mijn Mickey Mouse-wijzerplaat die ik maar niet verwijderd krijg.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden