null Beeld

PREMIUM

Nico: “Mensen stonden in de rij om mij te vertellen hoe leuk mijn vader was”

Nico Dijkshoorn

Het boek dat Nico schreef over zijn vader lijkt een ander beeld over zijn vader te geven dan anderen hadden.

Tien jaar geleden schreef ik een boek over mijn vader. Ik beschrijf daarin, bijna verbaasd, een aantal vreemde dingen die hij uithaalde. Hij liet mij als vijfjarig jongetje expres verdwalen in het Artis-aquarium, totdat ik huilend wildvreemde mensen aanklampte. Hij deed net alsof ik te laat wakker was geworden voor een belangrijke voetbalwedstrijd door alle klokken in huis een uur vooruit te zetten. Hij vertelde mijn kinderen drie jaar te vroeg dat Sinterklaas niet bestond. Tijdens het schrijven vroeg ik aan Tanja: zit ik niet te huilebalken? Tanja verzekerde mij dat expres je zoon bang maken geen normaal gedrag was. In het boek beschrijf ik de teloorgang van mijn vader. Hij verdween langzaam in alzheimer.

Na zijn dood en na mijn boek stonden familieleden en vrienden opeens in de rij om mij te vertellen wat een fantastische man mijn vader was geweest. Wat hadden ze niet met hem gelachen! Die ene keer dat hij met een zwarte zonnebril op een Amerikaanse bluesman had nagedaan! En de keer dat hij op zijn fiets een Chinees restaurant was binnengereden! De boodschap was steeds dezelfde: fijn voor mij dat ik dat boek had geschreven, maar nooit, nee nooit, zouden ze hun eigen Klaas vergeten. Zelden hadden ze zo een gezellige man meegemaakt. De verborgen boodschap was telkens: ik moest niet zo zeuren. Misschien lag het allemaal ook een beetje aan mij? Dat verbaasde mij. Hoe kan een vierjarig jongetje schuldig zijn aan het gedrag van zijn vader?

Enkele weken geleden trad ik met mijn band op in een café in Groenlo en ik vertelde daar een paar verhalen over mijn ouders. Na het optreden liep ik naar mijn nicht, die samen met haar man en mijn neef achter in de kroeg alles had gehoord. Ze begon mij meteen te vertellen was een geweldige man mijn vader was geweest. Dat haar kinderen altijd stonden te springen van vreugde als hij op visite kwam. Dan was het feest. Hoe hij die kinderen op sleeptouw nam! En hij was zo trots op mij! Hij bleef maar over mij vertellen. Ze probeerde me te troosten. Dat was lief, maar ook een beetje wrang. Ik kende het echte verhaal via mijn moeder. Hij gedroeg zich als een manische, op hol geslagen clown. Terwijl hij danste en sprong met twaalf mensen om zich heen, was zij het die af en toe iets over mij vertelde.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden