null Beeld

PREMIUMcolumn

Nico: “Met dat ene zinnetje waait een heel verhaal mijn hoofd binnen”

Nico Dijkshoorn

Nico doet op een bijzondere manier inspiratie op.

Gisteren was mijn pontjesdag. Ik rijd op mijn fiets naar een brede rivier en steek daarna de hele dag over met hetzelfde pontje. Mijn voorkeur gaat uit naar tochtjes van drie minuten of minder. Het prachtige van een pontje is dat je het even met elkaar moet doen, of je nu wil of niet.

In een slagerij is dat ook zo. Daar kan iemand vlak voor je staan die, precies op het moment dat jij bijna aan de beurt bent, heel hard begint te vertellen over de eeltknobbel op zijn hiel en hoe hij die met een kaasschaaf te lijf gaat. Daar moet je naar luisteren, of je wil of niet.

Op een pontje gaat het anders. Dat komt denk ik door de natuur. Je staat tussen de fietsen en de zwijgende brommers en je voelt de wind in je haar. Dan zeg je niet snel dingen als: “Een abces onder zijn linkeroog, zo groot als een tennisbal.”

Ik probeer op zo’n dag zo veel mogelijk mooie zinnen te vangen. Ik doe alsof ik naar de overkant kijk, maar ondertussen luister ik. Gisteren was het tijdens de eerste overtocht meteen raak. Halverwege de rivier hoorde ik een vrouw achter mij zeggen: “Ik had liever mijn vaders ogen gehad.” Meteen waaide het hele verhaal mijn hoofd binnen.

Ach, die arme vrouw. Iedereen zei tegen haar dat ze de ogen van haar moeder had, maar dat wilde ze helemaal niet. Als ze eerlijk was, had ze een rothekel aan haar moeder. Nooit eens een leuke broodtrommel voor haar gekocht. Veel liever leek ze op haar te jong overleden vader, die uit een stuk hout een klein poppetje voor haar had gesneden. Een poppetje dat ze nu nog altijd in de linkerzak van haar windjack had, zijn windjack, want hij had haar postuur, eigenlijk had ze alles van haar vader, behalve dan haar ogen.

Twee overtochten later stond ik naast een man. We keken naar een reiger. Zonder mij aan te kijken zei hij: “Overdreven vogel. Kapsones ook. Meneer voelt zich heel wat, door die poten en zijn snavel. Kijk hem staan. Een hooghartige vogel. En waarom? Wachten tot er een kikker je snavel in komt zwemmen. Nee, die reiger, die heeft een slechte aan mij.”

Nooit kijk ik meer hetzelfde naar reigers. Met die ogen van me. De ogen van mijn moeder, zeggen ze.

Nico Dijkshoorn (62) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden