null Beeld

PREMIUMColumn

Nico: “Na het verzenden zag ik het pas: ik had een rottig geel clowntje meegestuurd”

Nico Dijkshoorn

In een beleefd berichtje stuurt Nico per ongeluk een emoticon mee en dat doet hem denken aan vroeger.

Zojuist, nog maar een paar minuten geleden, stuurde ik een WhatsApp-bericht naar de directeur van een museum. Pas toen ik op de verzendknop had geklikt, zag ik dat er een raar, lachend geel clowntje achter mijn tekst stond. Ik liep naar Tanja. “Kijk”, zei ik. Ze las de tekst hardop voor: ‘Natuurlijk heb ik veel zin om te komen voorlezen in uw museum. Hoogachtend, Nico Dijkshoorn’. Ze keek me aan. “Waarom staat er een lachend clowntje achter?”

Inmiddels wist ik wel waarom, ik had per ongeluk een emoticon meegestuurd. Een smiley, maar dan anders. Ik kon wel huilen. Nu betekende mijn antwoord precies het tegenovergestelde! Die directeur dacht nu dat ik er niets van meende, allemaal door dat rottige gele clowntje achter mijn tekst. Nu zou ik nooit meer ergens mogen voorlezen. Daar kon je vergif op innemen. Die vrouw zou andere directeuren waarschuwen: ‘Nodig Nico Dijkshoorn niet uit. Hij stuurt ironische clowntjes terug. Meneer voelt zich te goed voor het Tassenmuseum’.

Er was geen weg meer terug. Ik kon die vrouw moeilijk nog een keer gaan whatsappen dat ik per ongeluk een rare tekening van een clown had meegestuurd. Dan zou ze me meteen indelen bij de fossiele ouderen die nog steeds hardnekkig met hun vinger op een beeldscherm drukken wanneer ze iets willen verzenden. Het was me eerder gebeurd, bij het beantwoorden van een belangrijke mail. Na het verzenden las ik tot mijn verbijstering de volgende zin in mijn bericht: ‘Ha, Nico hoer’. Radeloos liep ik door mijn kamer en vervloekte mijn steeds dikker wordende worstvingers. “Hier”, riep ik een paar keer. “Hier, niet hoer! Hier!”

Het deed mij denken aan mijn gedoemde tijd op het schoolplein van de Karel Doormanschool in Amstelveen. Ik was verliefd op ieder meisje, maar helaas geen enkel meisje op mij. Ik sprak plat Amsterdams, wat in Amstelveen werd begrepen als een taal die werd gesproken in de uithoeken van het land.

Ik werd, omdat ik zelf geen liefdesbriefjes ontving, de postbode van het schoolplein. Meisjes gaven mij een geschreven boodschap voor een van de jongens in mijn klas en ik leverde dat af. Op die briefjes stond dan bijvoorbeeld: ‘Vind je mij leuk/stom/heel leuk/heel stom?’

Ik wachtte tot de desbetreffende jongen had doorgekrast wat niet van toepassing was en bracht het briefje dan terug. Terwijl de meisjes het antwoord lazen, keek ik precies zoals dat domme, lachende clowntje.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden