null Beeld

PREMIUMcolumn

Nico: “Tanja had gelijk. Ik, met andere mensen in de natuur, dat gaat fout”

Nico Dijkshoorn

Nico stelt voor om een begeleide wandeling te maken, maar of dat nou zo’n goed idee is...

We waren op Terschelling en opeens zei ik: “Zullen we morgen met Staatsbosbeheer door de duinen gaan wandelen?” Tanja vertrouwde het niet helemaal. “Jij en andere mensen, midden in de natuur, dat gaat fout.”

Een paar jaar eerder lagen we op een Italiaans strand en arriveerde er elke middag een groep wandelaars met gids. De groep keek naar de zee en de gids babbelde eindeloos over een bepaalde schelp die je alleen daar kon vinden. Na enkele dagen kon ik die gids heel goed nadoen. In totaal verknipt Italiaans legde ik Tanja de rest van de vakantie uit waar ze naar keek. In een supermarkt wees ik naar een zak gedroogde pasta en vertelde over de ontstaansgeschiedenis.

En nu, op Terschelling, wilde ik opeens begeleid lopen? Ik knikte. “Weet je het zeker?” vroeg Tanja. “Ja, gezellig", zei ik. Ik ben dol op mensen.”

Een dag later reden we op onze huurfiets naar het startpunt van de wandeling. Tanja zette haar fiets op slot en liep in één rechte lijn naar een leuke vrouw met heel lieve laarsjes. Ik was verbijsterd. Hoe wist Tanja dat die vrouw de boswachter was? Ik had iets met een wilde baard en een groene trui met zeemleren lappen op de ellebogen verwacht.

De groep zette zich in beweging. Hortend en stotend trokken wij door het landschap. Om de twee minuten stopten we en vertelde de boswachter wat je kon eten. Een paar seconden later stonden dertig mensen op een stuk gewas te kauwen dat sterk leek op woekerende voetschimmel.

Ik kreeg iets meer zicht op de samenstelling van de groep. Zoals altijd zat er één iemand bij die op alles dóórvroeg. De boswachter legde uit dat we naar het laatste huisje keken waar nog zeewier werd gedroogd en daarna volgde een eindeloze reutel van De Doorvrager. Of je zeewier ook tussen de bladzijden van een boek kon drogen en of het dan nog iets uitmaakte welk boek?

Er was, zoals gebruikelijk, ook iemand bij die om de twintig meter meldde dat ze daar en daar een veel mooiere wandeling had gemaakt. Soms vloog er een vogel over en zei de boswachter dat die was te herkennen aan het kenmerkende hoge tsjiek-tskiek ki-ki-ka-geluid.

Dat geluid heb ik daarna bijna een uur lang gemaakt. Ik bied Tanja daar alsnog mijn verontschuldigingen voor aan. Ze had weer eens gelijk. Nooit zal ik meer begeleid wandelen.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden