null Beeld Ester Gebuis
Beeld Ester Gebuis

column

Nico: “Tanja stippelt thuis een mooie route uit en daarna rijd ik achter haar aan”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over routes die hij samen met Tanja op de elektrische fiets rijdt.

Ik was geen fietser. Ik vond het zelfs tegennatuurlijk. Veel fietsers hoorde ik vertellen dat ze pas echt leefden als de wind gierend om hun kop trok. Thuiskomen met je haar recht omhoog en een V-vormige zweetplek in je shirt. Ik zag daar de lol niet van in. Dan zat ik nog liever twee uur lang in de trein tegenover iemand die mij ongevraagd vertelde over zijn werk in de vleesverwerkende industrie.

Knooppuntrijders

Door de elektrische fiets is dat veranderd. Ik suis langs molens en passeer fluitend niet-gemotoriseerde fietsers, ik kijk af en toe naar mijn display en ik blijk 23 km per uur te rijden. We zijn knooppuntrijders. Tanja stippelt thuis een mooie route uit en daarna rijd ik achter haar aan. Ze roept af en toe een getal. “Achtendertig.” Als dat getal langs de weg op een bordje verschijnt, met een pijl naar rechts, sla ik braaf rechtsaf. Soms gaat dat verkeerd. Precies op die plek staat er altijd een man van 74 jaar langs de weg. Hij komt naast je staan, terwijl je probeert uit te vinden waar je verkeerd bent gereden.

Daarna volgt altijd hetzelfde verhaal. “Ik reed nooit knooppunten. Ze bestonden niet eens. Ik stapte op de fiets omdat ik geen zin had de hele dag bij mijn vrouw te zitten en dan fietste ik gewoon een eind weg. Zonder motor. Ik fietste rechtdoor, tot ik niet meer kon. Meestal was dat in Den Helder. Dan keek ik naar Texel en dan dacht ik: daar loopt Jan Wolkers, met een dode meeuw onder zijn arm in zijn blote kont over het eiland. Daarna fietste ik terug net zo lang tot ik mijn huis weer zag.” Ik heb geleerd om dan alleen zacht te kreunen. Een stilte laten vallen. Wachten tot hij weer verder praat.

Geluk

“Iedereen wil nu opeens weten waar hij naartoe gaat. Net zoals jij met je knooppuntjes. Ik heb me nooit afgevraagd waar ik naartoe ging. Het gebeurde gewoon. Eerst was ik daar, nu ben ik hier. Zo denk ik erover. Eerst was ik alleen, nu heb ik vier kinderen en een vrouw. Moeten jullie ook eens doen. Op je fiets stappen en dan kijken waar je terechtkomt. Probeer het nou eens een keer, toeval zonder motor. Daar worden jullie gelukkig van.”

Ik durf dan nooit te zeggen: “Maar meneer, we zijn al zo gelukkig.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden