Nico: “Toen ik een biertje bestelde, keek de Antwerpse barman mij zwijgend aan” Beeld
Nico: “Toen ik een biertje bestelde, keek de Antwerpse barman mij zwijgend aan”

PREMIUMcolumn

Nico: “Toen ik een biertje bestelde, keek de Antwerpse barman mij zwijgend aan”

Nico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn gaat met zijn vriendin naar Antwerpen, waar ze opnieuw verliefd worden op de stad en op elkaar.

Tanja en ik waren twee dagen naar Antwerpen. Ik probeerde de auto midden in het centrum te parkeren en we wisten het meteen: we hadden met de trein moeten gaan. Nu stonden we drie kwartier langs De Schelde en we keken steeds chagrijniger naar een reuzenrad. “Is er kermis?” vroeg Tanja. Ik keek niet eens opzij: “Nee, die draait altijd.”

Daarna deden we alles fout. In een café bestelde ik een De Koninck. De barman keek mij zwijgend aan. Ik herhaalde mijn bestelling. Een lange stilte en daarna tergend langzaam: “U bedoelt een Bolleke?”

Daarna liepen we door alle verkeerde straten, aten we een oude wafel en bleken we opeens, zonder het te weten, in een Italiaans restaurant te zitten. ’s Avonds las ik voor in een boekwinkel en daarna aten we bij een frietkot waar ik twintig jaar eerder heel hard om satésaus had staan schreeuwen.

De volgende ochtend werden we te laat wakker voor het ontbijt en daarna liepen we de hemel binnen. Vlak voor ons hotel was een markt. Er werden voorwerpen bij opbod verkocht en stomverbaasd zagen Tanja en ik een man van ver boven de tachtig veel te veel geld bieden voor een fitness-apparaat. Antwerpen begon met ons te toveren. Daar liepen we, opeens weer zeer verliefd op elkaar en op de stad. Precies de goede kant op, richting het zuiden. Ik liep met Tanja hand in hand door het Fotomuseum. Eindelijk had ik eens een keer geen haast. We besloten bij een populair terras allebei tegelijk dat het er te hard waaide en kochten bij een lief bakkertje twee chocoladecroissants.

Er gebeurde wat er altijd gebeurt als Tanja en ik uit de sleur breken en door een stad lopen. We snappen allebei weer zoveel beter waarom we bij elkaar zijn. We lopen dezelfde kant op. We zien een terras, gaan zitten en daarna feliciteren we elkaar onophoudelijk met het fijnste plekje in de stad.

Ik bestelde twee garnalenkroketten en Tanja de clubsandwich. Natuurlijk waren het de beste kroketten van Antwerpen. Tanja zei: “Met die honkbalpet op lijk je op je vader.” Ik zag daarna hoe ze tussen twee boterhammen keek wat er nu eigenlijk tussen zat, zodat ze de sandwich thuis kon namaken. Maar thuis zou die anders smaken. Het was namelijk de stad, die middag, De Schelde en hoe we daarna terug naar huis reden als herboren verliefden.

Nico Dijkshoorn (62) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden