null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Nico: “Van het ene op het andere moment voel ik mij kaler dan ooit”

Nico Dijkshoorn

Een vriend van Nico begint over haartransplantatie en dat zet hem aan het denken. Hij bespreekt het met zijn zoon, die hier een duidelijke mening over heeft.

Het is zover. Twee weken geleden vroeg een vriend aan mij of ik weleens had gedacht aan een haartransplantatie. “Hoezo?” vroeg ik. Hij begon te hakkelen. “Ja, nou ja, niks mis mee, je hebt een echte schrijverskop, alsof je twee jaar aan een boek hebt zitten werken in een Noors bos, maar dat is de voorkant. Je hebt dus ook een achterkant, die jij nooit ziet en wij wel, en dat is toch veel meer een soort van landingsplatform voor heel kleine helikopters, dus vandaar.”

Natuurlijk wist ik wat hij bedoelde. Van voren lijk ik tweeënzestig, van achteren drieënnegentig. Ik vertelde mijn zoon over de vraag van mijn vriend. Hij keek me indringend aan, wat ik heel even begreep als medeleven, en daarna vroeg hij: “Is het erfelijk?” Dat weet ik niet. Ik hoop voor hem dat kaalheid een generatie zal overslaan, maar ik kan hem niks beloven. “Als ik jouw achterhoofd krijg, dan zit ik binnen een dag in het vliegtuig richting Turkije”, zei hij. “Wat moet je daar doen dan? Huilen met andere kale mannen?” vroeg ik. “Haartransplantatie”, zei hij. “Spotgoedkoop. Voor een paar honderd euro naaien ze het haar van een langharige pony achter in je hoofd. Nooit zal ik kaal zijn!” Van het ene op het andere moment voelde ik mij kaler dan ooit.

Ik probeerde hem nog heel laf op andere gedachten te brengen. Ik zocht een bondgenoot. “Veel vrouwen en mannen vinden kaal juist erg aantrekkelijk heb ik gelezen ergens.” Mijn zoon keek me aan. “O ja, in welk tijdschrift dan? De Kale Visser? Nee vader, als je bij mij de rimpels in mijn nek gaat zien, zit ik in het vliegtuig. Kan ik onderweg mijn kleur haar uitzoeken.” Een beetje murw gebeukt door dit gesprek zocht ik op internet naar ‘Turkije’ en ‘haartransplantatie’. Ik zag een foto van bijna dertig mannen in een vliegtuig, allemaal met een wit verband om het hoofd. Ik werd er stil van. Hoe deden die mannen dat dan, als ze werk hadden? Die gingen op vrijdagavond kaal naar huis en daarna kwamen ze, na twee weken zogenaamde vakantie, opeens met een volle kop haar terug. Dat zou mijn grootste zorg zijn als ik nieuw haar liet naaien. Dat iedereen daarna net doet alsof ik het altijd al op mijn hoofd had. Het bedrog. De leugen. Dan maar schitterend kaal.

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden