null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Nico: “Zolang vrouwen orgasmes faken, stelt mijn bedrog niks voor”

Nico Dijkshoorn

Nico heeft een nieuwe verrekijker gekocht, maar die voldoet niet aan al zijn verwachtingen.

Sinds kort heb ik weer een verrekijker. Lang geleden kreeg ik er een van mijn opa, maar die kijker woog een kilo of drie. Als ik een fuut van dichtbij wilde zien, dan voelde dat als drie kwartier gewichtheffen. Ik had al snel in de gaten dat er inmiddels veel modernere verrekijkers waren. Ik sloeg vooral aan op de prachtige leren kokers waarin ze werden opgeborgen. Dat is het nadeel, als je een kijker van je opa krijgt: zo lang hij nog leeft, moet je doen alsof je er heel blij mee bent. Het is ongeveer hetzelfde als een schilderij dat je van je broer hebt gekregen. Je ziet hem een jaar later zijn auto voor de deur parkeren en geroutineerd hang je zijn schilderij aan een spijkertje. Als hij naar huis is, verdwijnt het schilderij weer achter de bank.

Maar ik had het over de nieuwe verre­kijker. Het was erg fijn om hem te kopen. De winkeleigenaar vertelde mij ellenlange verhalen over scherptediepte, een nieuwe oogbeleving, kleurcorrectie en een digitale pupilherkenner, maar het drong allemaal niet echt tot mij door. Ik staarde naar de kijker en dacht: hier ga ik honderden dieren mee bekijken en ik noteer ze in een schriftje. De dieren zullen zich losmaken uit de rand van het woud en zij zullen zich aan mij tonen, in al hun kwetsbaarheid. Ik zal de kijker scherpstellen, en dan zie ik hun beharing en een enorm oog vol met vliegjes.

Zo ging het niet. Sinds ik de kijker heb, ontlopen de dieren mij. Het is alsof het in de Dierenkrant heeft gestaan: ‘Dijkshoorn heeft een nieuwe kijker. Binnen blijven deze maand’. Dat is teleurstellend. Ik heb deze week naar wuivend riet gekeken, naar een wapperende vlag, een fabrieksraam en het wasgoed van de buren, maar een kijker verliest langzaam zijn kracht als er niet af en toe een dier voorbijloopt. Nu ben ik van plan om het maar gewoon te gaan faken. Zolang er vrouwen bestaan die een orgasme faken, stelt dit bedrog eigenlijk niet veel voor. Ik zal morgen op mijn fiets naar een bos rijden, ik zal naast een bankje vol met uitrustende mensen gaan staan, de verrekijker aan mijn ogen zetten en dan zal ik, net iets te hard, zeggen: “Ach, nee zeg, een Geruite Kluifkarkiet!” Als er daarna iemand vraagt of hij ook even mag kijken, zeg ik: “Nee, helaas. Nieuwste van het nieuwste. Oogherkenning.”

Nico Dijkshoorn woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden