null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Peter: “Alleen wat we op een schermpje zien, bestaat echt”

Peter Heerschop

Tegenwoordig lijkt het alsof we iets pas hebben meegemaakt als er ook foto’s van zijn. Dat was vroeger wel anders, mijmert Peter Heerschop.

En nee, ik zeg niet dat vroeger alles beter was...

Gewoon een schets van hoe we dat vroeger deden op vakantie.

Voor we op vakantie gingen, telden we nog even de fotorolletjes. Mijn vader vond één rolletje van 36 wel genoeg. Mijn moeder stelde voor om toch nog een extra rolletje van 24 mee te nemen.

Voor degenen die wat jonger zijn: je nam toen geen foto’s met je telefoon of een digitaal apparaat. Je had een rolletje in een camera met een maximaal aantal mogelijke foto’s. En... ook belangrijk, je kon niet meteen zien wat voor foto je had genomen. Een klik was een klik en daarmee moest je het doen. Je wist ook helemaal niet of de foto was gelukt.

Voor drie weken vakantie hadden we dus zestig mogelijke foto’s, waarvan er ongeveer vijftien echt mislukten omdat ze niet helemaal scherp waren of er stond niet op wat je wilde. En een stuk of twintig leken echt helemaal niet op de situatie zoals jij die had beleefd. En je stond er zelf ook vaak dom op. Opgeteld had je dus van de hele vakantie vijfentwintig bruikbare foto’s.

Daar kwam je pas achter als je de rolletjes naar de winkel had gebracht waar de foto’s werden ontwikkeld en je ze na drie dagen kon ophalen. Ongelofelijk, die spanning als je het mapje openmaakte en eindelijk kon zien wat je ervan had gemaakt. Daar was je hoe dan ook blij mee, want ook bij elke mislukking zat een verhaal.

Herinneringen waren helder genoeg.

Stel je voor. Zestig foto’s in drie weken vakantie. Dat is gemiddeld nog geen drie foto’s per dag. Dat is nu totaal anders. Ik geef het toe, ook voor mij.

Alles gaat op de foto. Iets is niet beleefd als er geen foto’s of filmpjes van zijn. De hele dag.

Kijk, hier liggen ze nog te slapen. Dit is ons uitzicht van alle kanten. Kijk, het heeft geregend. Ontbijt, acht foto’s van koffiekoppen en croissants. Enzovoort, enzovoort.

In de stad, in het bos, langs het strand, op het terras, op je bord, zonnebril op, zonnebril af, alleen, met de groep, met een puppy, de oude man op een bank, alles op de foto. Elk uitzicht, elk monument, alles waarvan al miljoenen foto’s zijn gemaakt, en vaak veel mooier, moet ook door jou worden vastgelegd. Want dan weet je pas echt dat je er ook bent geweest.

Ik geef nog een keer toe: doe ik ook. Het is bijna niet te doen als je iets moois vindt en je neemt er geen foto van. Echt een verknald moment.

En toch wil ik het dit keer anders.

Ik wil nu weer een keer niet op mijn scherm kijken waar ik ben. Ik wil gewoon kijken, luisteren, beleven. Gewoon genieten van waar ik ben. En erna een ander, die er ook bij was, aankijken en knikken en bijna tegelijk zeggen... “Dat was toch echt mooi.”

En als mensen thuis vragen of ik nog foto’s hebben gemaakt, dan zeggen dat ik een keer heb geprobeerd om daarvan volledig af te kicken. En dan hoop ik dat ik ze zie denken: goh, wat een hoop extra tijd heb jij dan gehad om echt iets mee te maken.

Peter Heerschop (60) is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is Peter - tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een Libelle-man! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle online.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden