null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Peter: “Op de Libelle Zomerweek kreeg ik opeens zin om mijn nagels te laten doen”

Peter Heerschop

Peter Heerschop was op de Libelle Zomerweek en dat beviel hem erg goed.

Ik ging naar de Libelle Zomerweek. Ik was uitgenodigd als columnist en zou daar worden geïnterviewd. Ik had er zin in. Dan kon ik de mensen zien die wellicht mijn stukken lezen. Voor de zekerheid had ik niet aan mijn vrouw verteld waar ik heen ging.

Ik had gezegd dat ik vrienden ging helpen met een boom omhakken.

Op weg ernaartoe bleek al dat ik me had vergist in de grootsheid van de Libelle Zomerweek. Ik kwam terecht in een enorme file op de enige toegangsweg. En het waren niet een paar tenten. Het was een giga festivalterrein, een compleet dorp.

Maar het meest opvallende overviel me direct toen ik van de parkeerplaats naar de ingang liep. Stromen mensen, jazeker, maar bijna allemaal vrouwen. Enorm veel vrouwen. Duizenden vrouwen.

Hier en daar een man, maar die zag je ook om zich heen kijken met een blik van ‘ze zijn inderdaad met erg veel en ik begrijp ook niet dat ik mee moest.’ Op het terrein zelf werd me al snel duidelijk dat ik hier uiteindelijk weinig had in te brengen.

Dit is dus het gevoel dat je als vrouw hebt als je een café binnenstapt met alleen maar mannen, die elkaar op de schouders slaan en net iets te hard roepen wat ze allemaal van vrouwen vinden en wat ze er allemaal mee kunnen. Daarmee vooral aangevend dat ze thuis met zulke praatjes niet hoeven aankomen.

Er waren heel veel verschillende vrouwen, daar op de Libelle Zomerweek. Echt, heel veel verschillende vrouwen, maar het voelde voor mij als een zeer hechte groep. Allemaal op de hoogte van een aantal geheime afspraken waar je als man niet bij kon komen. Het was een enorm ‘verbond van vrouwen’.

Opvallend ook dat ze allemaal heel erg vrolijk waren. En heel erg vriendelijk tegen mij. Lief lachend, heel aardig groetend, maar toch leek het alsof ze tegelijkertijd – voor mij onzichtbaar – naar elkaar knikten.

“We hebben hem gezien, hij is ongevaarlijk, laat hem maar.”

Soms wilde een van de vrouwen met mij op de foto. Maar dan werd er altijd bij gezegd: “Het is voor mijn man.”

Ik voelde daarvan natuurlijk best wel de boodschap. Namelijk: denk nou niet dat je echt een van ons bent, jij hoort bij een andere categorie, een categorie die ons nooit helemaal zal kunnen begrijpen.

Er was een enorme saamhorigheid. Een groot gevoel van vrijheid en vertrouwen. Dit was de plek om met elkaar helemaal jezelf te kunnen zijn.

Ik voelde me juist steeds minder mezelf. Ik werd totaal meegenomen door de omgeving. Ik had opeens zin om mijn nagels te laten doen, met vriendinnen op een coverfoto te gaan en me op te geven voor een cursus duurzaam tuinieren.

Maar vooral om dezelfde zorgzaamheid naar elkaar te voelen.

Om er vooral maar bij te horen.

Ik zag de schoonheid van de rust om even geen gezeur te hebben van die ander. Geen last van het veroordelende gezucht van iemand zoals ik.

Pas toen ik dat zag, werd er gevraagd: “Wil je ook een koffie en een aardbeienroomgebakje?”

Ik zei: “Dat wil ik wel.”

Lachend zeiden zij: “Nou, wij ook, dus als jij het nu een keer voor ons haalt.”

Ik durfde niet te weigeren. Bij het weglopen hoorde ik ze elkaar bevestigen met: “Mijn eigen man krijg ik hier absoluut niet mee naartoe. Die is ook doodsbang voor ons.”

Toen ik thuiskwam, zei mijn vrouw dat diverse vriendinnen van haar mij hadden gezien op de Libelle Zomerweek.

Ze hadden zich rot gelachen om mijn gezicht.

Toen wist ik het zeker.

Mannen zijn uiteindelijk losers.

Peter Heerschop (60) is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is Peter - tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een Libelle-man! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle online.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden