null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Racheda: “De cijfers op de weegschaal vertelden me hoe het met me ging”

Racheda Kooijman

Voordat Racheda kinderen kreeg was ze erg bezig met haar gewicht.

“Wat ben je aan het maken?” vraagt mijn oudste dochter, terwijl ik in de lasagnesaus roer. Ze loopt naar de bank en ploft neer. De tijd dat ze het leuk vond om de bladen in de schaal te leggen is definitief voorbij. “Oeh, lekker! Ik denk dat lasagne vanaf nu mijn lievelingsgerecht is”, is haar reactie. Gelukkig is zij nog niet behept met zelfopgelegde voedingsrestricties van calorierijke gerechten. Daarom aten we het nooit, lasagne stond op mijn verboden lijst. Hoe streng ik was, wordt duidelijk als ik in mijn stoffig geworden Italiaanse kookboek het recept opzoek en een paar vellen papier aantref. Het blijkt een oud eetdagboek te zijn. Lief is het allerminst. Een gemiddelde dag in 2007 zag er ongeveer zo uit: 10.45 u: een glas poepthee en 1 nectarine. 11.00 u: een glas drink-yoghurt. 13.00 u: 1 krentenbol, 1½ speltcracker, 1 banaan, een glas poepthee. 19.00 u: antipasti, pasta, cappuccino, paar glazen rode wijn.

Poepthee, zo noemde ik de laxerende thee van de natuurwinkel, waarin we allemaal weleens ons heil hebben gezocht. Ik proef het nu nóg. De opsomming maakt pijnlijk duidelijk waarom ik toen worstelde met mijn gewicht: overdag afzien en ’s avonds los gaan. Deze dag blijkt geen uitzondering: mijn ruggengraat hield er een negen-tot-vijfmentaliteit op na. Het gewicht van mijn lichaam was de graadmeter van mijn geluk. Nu hebben mensen een app nodig die ze vertelt of ze goed hebben geslapen en of ze genoeg stappen hebben gezet. Ik had de cijfers op de weegschaal nodig om me te vertellen hoe het met me ging.

Tot ik vier jaar na dat eetdagboek met een positieve zwangerschapstest in mijn handen stond. Ik zou moeten accepteren dat mijn lijf zou gaan veranderen, waarschijnlijk nooit meer het oude zou zijn. En dat ik een goed voorbeeld moest zijn voor mijn dochters. Dus rep ik met geen woord over dik, dun, blubberig of gespierd. Ook zucht ik nooit voor de spiegel. Ik ga altijd op foto’s en aan diëten doe ik niet. Het laatste wat ik wil, is gebrek aan zelfacceptatie overbrengen op de volgende generatie. En daarom eten we vanavond lasagne met extra veel Parmezaanse kaas.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (11) en Joselien (9). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden