null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “Die ijdele tandarts wil mij mijn scheve tandje ontnemen”

Racheda Kooijman

Regelmatig moet Racheda zichzelf eraan herinneren dat ze een tandje lager moet..

“Heb je weleens een bezoek aan de orthodontist overwogen? Je kunt gemakkelijk iets aan dat tandje laten doen”, zegt mijn tandarts wéér tegen me. Drie keer is scheepsrecht, dus hopelijk is dit de laatste keer dat hij me een complex over mijn gebit probeert aan te praten. Het liefst loop ik weg, maar de stand van de stoel, de spuuglap op mijn borst en allerlei uittrekbare plateaus houden me op mijn plek. Ik lig in de slachtofferrol en ik kan er niet uit.

‘Dat tandje’ waar hij het over heeft en waar hij over praat alsof het iets viezigs is, hoort bij mijn ondergebit en valt buiten de rij. Hij staat iets naar achteren en steekt uit boven de rest. Alsof hij eerst is weggedrukt, maar daarna toch op een voetstuk is geplaatst. Net een standbeeld. Een ijdele perfectionist ziet er een gebitsmisvorming is, ik zie er een boodschap in van mijn lijf aan mijn hoofd: het is mijn tandje dat me laat weten om wat vaker ‘Even dimmen, Kooijman’ te denken.

Ik kan me namelijk nogal in iets verliezen. Alles moet dan meteen. Denk aan het verschuiven van meubels, het schilderen van mijn kantoor en het te ondoordacht ophalen van een kast van Marktplaats. Roeland probeert me nog af te remmen door subtiel te opperen: “Wacht nou even, denk aan de vorige keer...” Tevergeefs. Dus kom ik thuis met een kast die niet in de nis past. Die eigenlijk nergens past en dus weer moet worden verkocht. Of ga ik in de medezeggenschapsraad terwijl mijn burn-out nog te vers is en ik flip tijdens het maken van de notulen omdat ik moet luisteren en schrijven tegelijk. Ik haal mijn kantoor leeg voor een schilderbeurt en vergeet dat er die dag een grote klus binnenkomt waar ik alles wat ik net vakkundig heb afgeplakt voor nodig heb. Dat tandje zit er al 35 jaar. Hoewel ik de boodschap van mijn gebit nodig heb, lukt het me nog steeds niet om ernaar te luisteren.

En nu wil mijn ijdele tandarts me mijn broodnodige hulplijn ontnemen. Terwijl hij praat en gretig zijn hagelwitte kaarsrechte tanden toont, vraag ik me af waar zijn lichamelijke reminder zit. Ik gok dat zijn wijkende haargrens hem duidelijk wil maken dat hij zijn naderende kaalheid moet gaan accepteren om van zijn ijdelheid af te komen. Mijn tandarts heeft klaarblijkelijk ook nog niet leren luisteren naar zijn lijf.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden