null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “Het enige positieve aan de overgang verergert eerst voordat het verdwijnt”

Racheda Kooijman

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat. Zoals de overgang.

Mag het even wat rustiger? Ik weet dat dit niet de rustigste periode van het jaar is, maar ik vraag het toch. Ik heb de afgelopen tijd de nodige overgangen achter de rug.

Nieuwe plek

Na een leven lang in de stad te hebben gewoond, vertrokken we naar een plaats met bijna 47.000 inwoners. Geen dorp, geen stad, maar een plaats. Je zou kunnen zeggen dat het dus eigenlijk niets is.

Tijdens het wennen aan de nieuwe plek werd mijn 9-jarige dochter een tiener. Naïef als ik ben dacht ik dat ze hooguit van een enkel naar een dubbel getal zou gaan, maar ook haar humeurigheid blijkt opeens te zijn verdubbeld. De eerste tekenen van mijn overbodigheid dienen zich aan en langzaam begint duidelijk te worden hoe de sfeer in huize Kooijman de komende jaren zal zijn.

Schrijver

Ik ben blij dat mijn werkplek op zolder is en dat de deur op slot kan. Op die kamer kwam overigens een andere grote overgang tot stand. Daar transformeerde ik in de afgelopen maanden van freelance redacteur naar schrijver. Ik zat er úren te schrijven en te corrigeren, met een deftige pen waar lieve, trotse vriendinnen mijn naam in hebben laten graveren, aan mijn bureau van palissander. Zo’n echt jaren 50-bureau met lades aan de ene zijde en een kastje aan de andere zijde. Daartussen is nét genoeg ruimte om mijn benen in te proppen. Als ik zit, kan ik nergens heen. Mijn lijf, 176 centimeter lang, is te groot voor het bureau waar ik als debuterende schrijver eigenlijk nog te klein voor ben. Dit is een werkplek voor ‘grote schrijvers’. Tot ik daar opeens zat met een doos vol exemplaren van mijn eigen boek. De schrijver zonder boek was een schrijver geworden.

Nieuwe fase

Daarom snak ik naar rust, naar weinig verandering. Helaas blijkt het universum (of eigenlijk mijn lichaam, maar ik leg de schuld graag buiten mezelf) daar anders over te denken. Weet je wat? Ze is net 46 geworden: laten we maar meteen beginnen met de echte overgang. Dus werd ik drie dagen na mijn verjaardag getrakteerd op een doorleksessie van puberale proporties. Dat wat me vroeger weleens op het schoolplein was overkomen, gebeurde nu aan de andere kant van het hek. De schaamte was er niet minder om. En hoe zuur is het dat het enige positieve aan de overgang (nooit meer menstrueren) eerst verergert voordat het verdwijnt?

Natuurlijk was het geen verrassing. Ik blader al jaren snel door als ik vrolijk stemmende artikelen over de overgang tegenkom. Schamper lachend, want dit gaat nog niet over mij. Bij tv-items waarin BN’ers opgetogen over deze nieuwe levensfase vertellen, zap ik snel weg. Dit gaat nog niet over mij. Nog láng niet. Gelukkig heb ik die eigen kamer waar ik in alle rust kan wennen aan deze nieuwe fase.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden