null Beeld

PREMIUM

Racheda: “‘Het gaat toch niet wéér over je boek hè?’ roepen mijn dochters”

Racheda Kooijman

Racheda heeft hard gewerkt voor haar carrière, maar dat hield ze maar een aantal jaar vol. Ze heeft een burn-out gehad en maakte plaats voor een nieuwe versie van haarzelf.

“Jullie zijn vast heel trots op je moeder?” Deze vraag wordt regelmatig aan mijn kinderen gesteld. Mijn oudste, de dromer, antwoordt steevast: “Hoezo dan?” en kijkt de vrager glazig aan, die dan vervolgt: “Omdat ze een boek heeft geschreven en in veel kranten en tijdschriften heeft gestaan. Haar boek is zelfs op tv geweest en nu schrijft ze ook nog een column voor Libelle.” De vragensteller is duidelijk meer onder de indruk.

Mijn dochters lachen dan schaapachtig en denken ongetwijfeld aan de Playmobil die ze mochten uitkiezen om de verschijning van mijn boek te vieren. Het eerste exemplaar was leuk, ja, want toen kregen ze iets. De eerste voorpagina in de krant was heel wat, maar bij de derde vroeg mijn jongste oprecht verbaasd: “Waarom sta je nu alwéér in de krant? Er zijn toch wel meer mensen die een boek hebben geschreven?” Als we naar vrienden of familie gaan, wordt voor binnenkomst altijd even gecheckt wat het bezoek gaat brengen: “We gaan het toch niet weer de hele tijd alleen maar over jouw boek hebben?” En mijn werk voor Libelle vinden ze leuk, ze rennen naar de brievenbus… om Jan, Jans en de kinderen te lezen en de sudoku te verpesten. Mijn kinderen houden me nederig, zal ik maar zeggen.

Het is goed zo. Zij hoeven ook niet trots op mij te zijn. Die denkfout maakte ik tien jaar geleden bij hun geboorte. Ik bleef te veel werken om carrière te maken en om meer geld te verdienen dan we eigenlijk nodig hadden. Ik bleef twee keer in de week intensieve flamencodanslessen volgen. Het drukke sociale leven? Dat moest druk blijven. Ik had per slot van rekening dochters gekregen voor wie ik een voorbeeld wilde zijn.

Vier jaar hield ik het vol en toen liet een burn-out me weten dat ik het eindpunt had bereikt van mijn ramkoers. Mijn leven draaide opeens om heel andere dingen: mijn bed, mijn bank, tranen en gestaar. Even voelde ik me dubbel slecht: mijn dochters hadden geen voorbeeld meer, want op die huilerige treurwilg konden ze onmogelijk trots zijn.

De jaren erna verdween de schim van wie ik was om plaats te maken voor een nieuwe versie. Niet compleet nieuw, want de leuke, oude elementen mochten blijven. Ik zag in dat mijn kinderen een compleet verkeerde motivator waren geweest, dat ik ze had gebruikt. Als ik in hun ogen maar goed was, dan was ik ook goed. Maar ik moest mezelf goed gaan vinden. Daar bleek ik hun trots niet voor nodig te hebben.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden