L09_Racheda Beeld Racheda
L09_RachedaBeeld Racheda

PREMIUM

Racheda: “Ik hoopte dat de eigenzinnigheid van mijn oma ook op mij afstraalde”

Racheda Kooijman

Bij het opruimen van de kerstboom haalt Racheda mooie herinneringen op aan haar oma.

Ik trek aan het touwtje van de muziekkerstbal als ik ’m uit de boom haal. Krakend wordt Stille nacht, heilige nacht gespeeld. De bal was van mijn Nederlandse oma, ik mocht ’m elk jaar als eerst ophangen in haar kerstboom. Daarom mocht ik ’m na haar dood meenemen. Ook omdat niemand de kitscherige bal ter grootte van een sinaasappel met bronskleurige opplaksterren wilde hebben. Hij is inderdaad best lelijk. Voor mij is hij de belichaming van mijn oma. In een boom vol zilveren ballen, sneeuwwit engelenhaar en matzilveren slingers was zij de opvallende, schreeuwerigere uitzondering.

In niets leek ze op andere oma’s. Haar koektrommel was niet gevuld met muffe biscuits, maar met populair snoep als snickers en M&M’s. Haar haar verfde ze nog pikzwart, terwijl de oma’s van vriendinnen allang grijs waren. Ze droeg opvallende, kleurrijke outfits. Geen ingetogen, sobere kleren én zeker geen platte schoenen. Ze was gescheiden. In elke klas, op elke school was ik altijd de enige met een gescheiden oma. En ik maar hopen dat die eigenzinnigheid ook op mij afstraalde.

Minder handig: ze had de neiging tot mateloosheid. Van eten en drinken, tot gokken of pillen slikken. Iets met een generationeel oorlogstrauma, een slecht huwelijk en te weinig luisterende oren. Ze leefde het leven, met pieken en dalen.

Toch kon je – misschien juist wel daarom – ontzettend met haar lachen. Als zij begon met geinen, kreeg ze iedereen mee. Haar gebit is er wel eens uitgeschoten, doordat ze te hard moest lachen om haar eigen grap. Ik heb geen vriend of vriendin die haar niet leuk vond na met haar te hebben gepraat op een van mijn verjaardagen.

Natuurlijk deed ze ook echte oma-dingen. Ik kan borduren, breien, naaien en de perfecte slagroom kloppen dankzij haar. Ik kreeg elke verjaardag een kaart vol wijze boodschappen, die ik zeker in de puberteit nog niet begreep of niet wilde horen. Ik was meer bezig met het geld dat erbij zat, want ze was altijd enorm gul.

In maart is ze drie jaar dood. Gestorven in het verzorgingstehuis waar ze liever niet had gezeten. Ik sta nooit stil bij haar verjaardag of op haar sterfdag, ik doe dat met de feestdagen, als de rode bal weer in de boom hangt. Zodra het draadje weer is opgeslokt en het liedje is afgelopen, hef ik mijn glas op mijn oma. Proost, je was me er eentje.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (11) en Joselien (9). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden