PREMIUMcolumn

Racheda: “Ik sta oog in oog met mijn idee van de hel. Waarom doen we dit?”

Racheda Kooijman

Racheda staat op het punt met haar gezin te gaan klimmen, maar dan laat plots een oude bekende van zich horen.

De klimgordel zit strak om mijn dijen en billen. Alles voor de veiligheid, er charmant uitzien is er dan niet bij. De gedachte aan een kuisheidsgordel speelt op, maar deze klimgordel is juist een ticket naar de vrijheid, als ik onze enthousiaste gids moet geloven. Hij knoopt met een veiligheidstouw ons gezin aan elkaar. We zijn al verbonden, denk ik grappend. Ik probeer met luchtigheid die ene gedachte weg te drukken, maar ineens floept het er toch uit: “Ik wil niet.”

Ik bedoel dat ik niet durf, maar ik ben te laf om die woorden uit te spreken. Mijn dochters kijken me met grote ogen aan, Roeland en de gids beginnen op me in te praten. Ga weg met dat ‘uit je comfortzone’! Als ik omhoog kijk naar de route, zie ik dat dit niet een kwestie is van uit je comfortzone. Ik sta hier oog in oog met mijn idee van de hel. Waarom staan we hier eigenlijk? O ja, de kinderen wilden dit graag. Toch blijft mijn nee een nee. De rest gaat verder.

Daar sta ik dan, samen met het bange kind dat ik was. Ze maakte me bang voor mannen achter het gordijn, donkere gangetjes, knuffels met een manische blik in hun ogen, praten in de kring, überhaupt hardop praten. Later maakte ze me bang voor borrels vol onbekenden waar ik in mijn eentje naartoe moest. Veranderingen, ruzies, liefdevolle relaties, ritjes op gemotoriseerde voertuigen. Het scheelde niet veel of ze maakte me bang voor het leven.

Ik leerde haar omarmen, niet te veroordelen, met als gevolg dat ze vóór me ging werken in plaats van tegen me. Ze verdween zelfs af en toe. Door haar afwezigheid trad ik feestjes vol onbekenden met fiere tred tegemoet. Begon ik te praten in het openbaar. Leerde ik constructief ruziemaken. Ze liet me zelfs een roman schrijven, het engste wat ik ooit had gedaan. Nu houdt ze me tegen, en ik laat haar. Ik voel me niet langer een mislukkeling op dit soort momenten. Ik kijk naar mijn klimmende gezin en sta plaatsvervangend doodsangst uit, dat wel. Dan begint Joselien een stuk langzamer te klimmen en barst Louise in tranen uit en verstijft. Nooit bang zijn om te zeggen dat je bang bent. De doodsangst maakt plaats voor trots.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden