null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “In les drie laat de tangodocent zijn ware Argentijnse aard zien”

Racheda Kooijman

Er is één hobby die Racheda al lange tijd trouw blijft. Niet dat ze nooit iets nieuws probeert, maar dat blijkt niet altijd een goed idee.

Ik was elf jaar toen ik voor het eerst een flamencodanseres zag optreden. Ik was met mijn moeder en mijn zus op groepsreis in Spanje. Georganiseerd door ReumaNederland, dus we waren niet het enige afwijkende gezin. Met alle kinderen zaten we voor het podium op de grond. Allemaal voor twee weken bevrijd van alles wat er thuis altijd moest door de aanwezigheid van verzorgers. Het was dus écht vakantie. Inmiddels is het 35 jaar geleden, maar ik kan me elk detail van die danseres nog voor de geest te halen. De muziek van de Roma, van de ontheemden, greep me direct.

Nog steeds volg ik wekelijks flamencolessen en treed ik af en toe op. Dat lijkt heel wat, maar als ik een profdanser live zie, verdwijnt het geloof in eigen kunnen. Deze dansvorm is nu eenmaal gruwelijk moeilijk, zelfs na al die jaren. Mijn kast hangt vol kleurrijke flamencorokken. Met mijn rozenverzameling kan ik een winkeltje beginnen. Ik kijk nauwelijks televisie, maar bestudeer de techniek van andere danseressen op internet. Geen andere hobby ben ik trouw gebleven, maar met flamenco is het anders. Ik beweer altijd gekscherend dat het komt doordat de Moren in Spanje hebben overheerst en de Spanjaarden in Marokko: er stroomt dus toch Spaans bloed door mijn Marokkaanse lijf.

In de loop der jaren heb ik weleens andere dansvormen geprobeerd. Moderne dans was me te hysterisch, ballet te weinig expressief, en ook tango bleek lastig. Die probeerde ik uit in Buenos Aires, waar ik een talencursus deed. Ik dacht dat het een makkie zou worden. Veel bewegingen zijn vergelijkbaar met flamenco, ik weet hoe ik mijn lijf moet gebruiken. Alles leek in mijn voordeel te werken, alleen bleek ik niet bestand te zijn tegen de duwende, dwingende hand van mijn dansleraar. Waar anderen zich laten meeslepen in dit verleidelijke spel, voelde ik alleen maar irritatie. Hij gaf eerst nog subtiel aan dat ik moeilijk te leiden ben. Tot het in les drie tot een uitbarsting kwam en hij zijn ware Argentijnse aard liet zien. “Jij laat je gewoon totaal niet sturen, blijf jij vooral solo dansen.” Ik kreeg mijn geld terug en liep blij de deur uit. Die tangolessen bleken geen dansles te zijn, maar een levensles waar ik nog steeds naar leef. ¡Olé!

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden