null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “Is dit dan het startschot om een ik-vertrekje te doen?”

Racheda Kooijman

Al jaren heeft Racheda de wens om naar het buitenland te verhuizen en een oude boerderij om te toveren tot paleis.

“Weet je mama, ik denk dat ik toch wel op een plek als deze zou willen wonen”, zegt mijn oudste terwijl ze een stuk stokbrood in haar mond duwt, royaal belegd met schapenkaas van een lokale boer. Ze heeft het over onze vakantiebestemming. Boven op een berg in de Franse Pyreneeën heeft een Engels gezin het aangedurfd om een vervallen boerderij te kopen. Inmiddels is het een paradijs voor kinderen, dus ook voor ouders. Het kostte de eigenaren een hoop bloed, zweet en tranen om het te maken. Ons kostte het twee intensieve rijdagen om er te komen. En dat is meer dan me lief is, als je steeds moet aanhoren hoe warm het is en dat de bananen lauw zijn.

We zijn hier voor de derde keer in twee jaar tijd, zogenaamd omdat het zo fijn is. Maar als ik heel eerlijk ben, hoop ik dat hier zijn me de moed geeft om zélf de stap te zetten. Na de woorden van mijn dochter kijk ik Roeland dan ook veelbetekenend aan. Is dit het seintje waar we al jaren op wachten? Het startschot om een ik-vertrekje te doen, zoals wij die grote stap liefkozend noemen - alsof het niets is.

De wens naar een groot stuk land met een oude boerderij en een paar gîtes is er al jaren. Ik zie literaire avonden voor me, terwijl we eten aan lange tafels. En schrijfretraites in het bos. We temperen de wens steeds omdat de angst ons influistert dat we dat onze kinderen niet kunnen aandoen. Maar misschien is in Nederland blijven en ze een voorspelbaar leven geven wel veel erger. Verder helpt het niet dat veel vrienden zeggen: “Waar begin je aan, je hebt het hier toch goed?”

De afgelopen jaren waren er meerdere tekens van boven. Geloof ik daarin? Mwah, alleen als ze me goed uitkomen. Hadden we die boerderij in dat dorp waarvan de naam ‘toevallig’ de koosnaam van Roeland is toch moeten kopen? Of die in dat dorp waar een vlinder op zijn neus ging zitten en daar zeker twintig tellen bleef zitten? Nu is het dus mijn oudste dochter die een deur opent. “Zullen we dan maar wat kopen?” werp ik op. Lachend kijkt ze me aan: “Maar dan wil ik wél een hond en een zwembad.” In deze fase is álles nog bespreekbaar.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden