null Beeld

PREMIUMColumn

Racheda: “Malbec en Rioja waren altijd mijn beste vrienden, tot ik instortte”

Racheda Kooijman

Racheda drinkt al jaren niet meer doordeweeks, maar heeft ineens op woensdag al trek in een glas rode wijn.

Het is woensdag, bijna vijf uur. We eten straks gewoon met z’n vieren, hebben niets te vieren, er komt geen bezoek. Er is dus geen reden om een fles rood te openen. Ik drink al jaren niet meer doordeweeks, maar reageer nog steeds op de vijf in de klok zoals ik voorheen deed. Nog niet zo lang geleden kon je me uittekenen met een glas rode wijn in de hand. Malbec en Rioja waren mijn beste vrienden. Het wijnrek was bij mij nooit halfleeg, want ik kocht geen flessen, maar dozen. Feestjes eindigden altijd met een bordeauxrode rand aan de binnenkant van mijn lippen, maar ook op gewone avonden ging om vijf uur de fles open. Nee, niet elke dag een nieuwe, ben je gek. Er waren ook echt wel dagen dat de fles de avond ervoor niet leeg was gegaan.

Naast die wekelijkse inname had ik ook nog een verantwoordelijke baan en twee kinderen onder de vier én legde mijn innerlijke perfectionist me van alles op. Dat deze manier van consumeren niet goed kon blijven gaan, voelde iedereen op zijn klompen aan. Ik niet. Ik zag het pas toen ik mijn trein miste naar een belangrijke afspraak en ik in totale paniek mijn man belde. Ik kon niet meer nadenken of lopen. Hij leidde me naar een volgende trein. Hoe ik die dag ben doorgekomen en hoe ik thuis ben gekomen, weet ik niet meer. Hoe ik de weken erna functioneerde, is ook vaag. Wel wist ik dat ik iets uit te zoeken had, onder andere met die rode wijn.

De gewoonte had me wijsgemaakt dat ik haar nodig had. Ik was zelfs in de beeldvorming gaan geloven. Als ik mezelf zag in de weerspiegeling van de ruit met een grote bel rode wijn, keek ik naar de belichaming van mijn eigen succes. Met mijn dure fles en kristallen glas, mijn goede baan, een eigengereide vrijdenker met maling aan conventies en maling aan mate. Door mijn instorting bleef er niets van over. Het enige wat me restte, was afscheid nemen; van hoe ik tot nu toe had gemoederd, gewerkt, mijn sociale leven had ingericht, geliefd was geweest. Alles wat in mijn ogen succes had belichaamd, ging eraan. Ik moest een cocon in en er als vlinder weer uit zien te komen. In die cocon was geen ruimte voor wijn.

Mijn alcoholinname is daarna drastisch omlaag gegaan, maar de klok blijft me verleiden. Slechte gewoonten afleren blijkt lastiger dan nieuwe, goede gewoonten aanleren.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden