Racheda Beeld
Racheda

PREMIUMCOLUMN

Racheda: “‘Soest? Veel te stil voor jou’, riepen mijn vrienden”

Racheda Kooijman

Racheda woonde na haar geboorte jarenlang in Amsterdam, maar waagde een gok en deed wat niemand dacht dat ze zou doen.

Ik ben een geboren en getogen Amsterdammer. Zo eentje die altijd riep dat ze nóóit de stad uit zou gaan. Nu gebruikte ik het woord ‘nooit’ de afgelopen jaren nogal scheutig. Ik riep ook dat ik nóóit kinderen wilde en dat ik nóóit een jarendertighuis zou kopen. Mijn man hoorde het aan en wachtte op de ommekeer.

Dus mijn Amsterdamse vrienden hadden zo hun twijfels, toen ik vertelde dat we in Soest naar huizen gingen kijken. Veel te stil voor jou. Te veel sociale controle, dezelfde mensen. Of zoals een vriendin uit Venezuela zei: “Dat zou ik nooit doen, in zo’n dorp ben ik de enige buitenlander.” Al hun zorgen parkeerde ik ergens achter in mijn hoofd en ik focuste op mijn fantasieën. Ik zag mijn kinderen al in bomen klimmen en spelen in uitbundig bloeiende bloemenweides. Lome zomeravonden in de tuin rond een groot vuur. Praatjes in winkels en restaurants in de buurt, waar ik iedereen snel leerde kennen. Een serre met een eikenhouten secretaire waar ik boeken zou schrijven. Boodschappen doen bij de lokale boer met een grote rieten mand. Nee, niet op klompen. Zo ver ging mijn verbeelding ook weer niet.

Ik woon er inmiddels dik twee jaar. Ik begrijp de twijfel van mijn vrienden. Amsterdam stad zat in mijn bloed. Door de vrijheid van het freelance bestaan genoot ik volop van de stad. Van koffiedrinken en uitgebreid lunchen tijdens werktijd tot spontaan bioscoop- en theaterbezoek. Overal wilde ik bij zijn om als laatste weg te kunnen gaan. De liefde voor Amsterdam was groot. Zo groot dat ik het negatieve niet wilde zien. Zoeken naar een parkeerplek. Altijd je buren horen. Te laat in de avond en te vroeg in de ochtend vliegtuiggebulder. Opgefokt rijgedrag. Te veel steen, te weinig groen. Te weinig ruimte. Te weinig lucht. Mijn ergernissen benoemde ik niet. Tot ik het niet meer kon ontkennen en merkte dat ik door die onrust altijd ‘aan’ stond.

Soest is inderdaad stil, maar verder gaat elke vergelijking mank. Ik ben niet de enige buitenlander (de Turkse gemeenschap is hier groot), er lopen meerdere mensen in bontgekleurde kleren en het zit hier vol Amsterdammers. En ik? Ik roep nu dat ik nóóit meer het dorp uit ga.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden