null Beeld

PREMIUMcolumn

Racheda: “Thuis moet ik huilen, maar niet om mezelf, ik ben gered.”

Racheda Kooijman

Racheda gaat terug naar de buurt waar ze is opgegroeid, om een speech te geven.

Mijn alleenstaande, onverwoestbare moeder stond voor de uitdaging om twee dochters klaar te stomen voor later. Ga er maar aan staan, als je ook nog worstelt met reuma en van een bijstandsuitkering moet rondkomen in een arbeiderswijk, waar de ‘witte vlucht’ was begonnen. Oftewel: de oorspronkelijke Amsterdamse bewoners vertrokken en wij bleven achter op een plek waar de kansen steeds kleiner werden. Vandaag ben ik er terug om een speech te houden over hoe ik aan die situatie heb weten te ontsnappen. Als een ware Oprah Winfrey mag ik mijn succesverhaal delen. Alleen voelt het niet echt als een succes, maar is het gewoon mijn leven.

In mijn geboortewijk is veel veranderd, maar op sommige punten dan weer helemaal niets. De huizenprijzen rijzen de pan uit en brengen nieuwe bewoners met zich mee. ‘Yuppen’, zoals de oorspronkelijke bewoners ze afkeurend noemen. Ook zij wonen er nog, zolang de woningbouwvereniging maar niet de kans krijgt hun woning te verkopen. Op het plein waar ik moet spreken staat een bonte mensenmix. Vrouwen met een hoofddoek, oude dames met een hondje, corpulente Marokkaanse mannen en de nodige randfiguren met een halveliterblik bier in de hand. Geen yup te bekennen.

Hier groeide ik op. Als ik rondkijk, moet ik concluderen dat ik dit ben ontgroeid. Hoe? Door lang geleden al tegen mezelf te zeggen: “Dat nóóit!” Als kind besloot ik al dat ik later een ander leven zou gaan leiden. Zonder afhankelijkheid, met autonomie. Ik zou kunnen zeggen dat ik dit leven voor mezelf heb gemanifesteerd, alleen wist ik toen nog niet wat dat was.

Mijn publiek knikt instemmend als ik vertel over de angst voor de kapotte wasmachine. De trip langs verschillende winkels, altijd op zoek naar de goedkoopste. Over de bank met scheuren en het platgetrapte tapijt. Ik ben goedgekeurd, omdat ik écht weet wat armoede is. Na afloop hoor ik hartverwarmende reacties en schrijnende verhalen. Even ben ik niet Racheda, maar de belichaming van een belofte. Zodat zij kunnen geloven: als zij het kan, moet ik het toch ook kunnen?

Thuis plof ik neer op mijn bank zonder scheuren en schenk mezelf een glas wijn in uit een fles waar ik ook zes broden van had kunnen kopen. Mijn eigen succesverhaal dringt zich aan me op en voor ik het weet moet ik huilen. Die tranen zijn niet voor mij, ik ben gered.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden