Racheda: “Verschrikt trek ik mijn hand terug en slaak een harde gil” Beeld Libelle
Racheda: “Verschrikt trek ik mijn hand terug en slaak een harde gil”Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

Racheda: “Verschrikt trek ik mijn hand terug en slaak een harde gil”

Racheda Kooijman

Racheda loopt door Amsterdam en dat roept herinneringen op.

Ik zoek een vuilnisbak om mijn inmiddels smakeloze kauwgum in te doen. Hier in de hoofdstad kan ik het in principe op de grond gooien, want tussen het kauwgummozaïek dat er al ligt valt de mijne toch niet op. Mijn principes weerhouden me van zo’n daad. Dat is altijd al zo geweest. Ik heb 43 jaar in Amsterdam gewoond en nog nooit afval op straat gegooid.

Als ik een vuilnisbak nader, moet ik mijn hand bijna erin steken om te voorkomen dat mijn kauwgumpje alsnog op straat valt. Verschrikt trek ik mijn hand terug en slaak een harde gil. Boven op de vuilnisbak ligt een slapende of dode rat. Niemand kijkt op of om, hier gilt wel vaker iemand. Ik versnel mijn pas met de kauwgum in mijn hand, bang dat de rat ook van mij is geschrokken en me uit paniek zal bespringen. In mijn haast stap ik bijna in een onduidelijke brij. Is het geen hondenpoep, dan wel iets uit een ander gat.

Ik wil hier weg, naar huis. De hoge huizen sluiten me in, de hoeveelheid steen en beton benauwt me, de drukte maakt me kriegelig. Ik zit gevangen in een massa uitgaanspubliek. Ik heb al een lange avond achter de rug, ik ben voldaan en klaar om naar huis te gaan. Zij zijn net een roedel hongerige wolven, op zoek naar drank en vertier. Lopen is als meedoen aan een slalom; niemand wijkt uit, alsof het eigen plekje op straat met man en macht bewaakt moet worden. Vast omdat er zo weinig ruimte is, dan neemt iedereen het kleine beetje dat er wel is extra fanatiek in.

Als naast het bankje in de tramhalte ook allerlei viezigheid ligt, besluit ik de laatste drie haltes naar het station te lopen. Het wordt een trip down memory lane. Daar is de banketbakker met het legendarische softijs dat lijkt op pure slagroom. Het C&A-filiaal waar we eens per jaar nieuwe kleren kochten om daarna een hamburger bij Wimpy te gaan eten. Het internetcafé waar ik vele uren doorbracht toen we thuis nog geen pc hadden. Alle kroegen die ik vanbinnen heb gezien. De nachtelijke valpartijen op gladde bruggetjes als ik dronken naar huis fietste. “Mis je dan helemaal niets aan Amsterdam?” wordt mij vaak gevraagd. Nee, ik mis niets. Misschien alleen af en toe het gemak waarmee herinneringen op komen borrelen als ik hier ben. Amsterdam houdt mijn verleden levend.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden