null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Racheda: “Zijn grote handen om mijn middel, ik zie het al voor me”

Racheda Kooijman

Racheda heeft panne en wacht langs de kant van de weg op de ANWB.

Op mijn dashboard is een lichtje gaan branden. De lichte paniek maakt snel plaats voor irritatie. Hoe lang roep ik nu al dat ik een andere auto wil? Dit blikken liefdeskind van mijn man laat me te vaak in de steek. “Je zult het er toch mee moeten uitzingen”, lacht hij mijn zorg steeds weg. Hij doelt ook op de stroefheid die momenteel in onze relatie is geslopen. Is het ouderdom of tijdelijk ongemak?

De ANWB-man is er binnen een halfuur. Een kruising tussen Rutger Hauer en Waylon. Opeens begrijp ik de oud-studiegenoot die me laatst liet weten dat ze van haar man en kinderen afging omdat ze verliefd was geworden op iemand van de Wegenwacht, die haar kwam redden. Pas toen ze hem op de vluchtstrook van de A2 in de ogen keek, bleek hoe hoog haar nood was.

Deze heet Steef. Hij vraagt me de klep te openen. Professioneel en hartelijk – of zie ik daar een schalks lachje? Zijn brede armen en grote handen kan ik me zo voorstellen om mijn middel. En dan zegt hij ook nog eens de woorden die ik uit de mond van mijn man had willen horen: “Tijd voor een andere.” Hij had het over de auto, toch?

Na twintig minuten laat hij de klep dichtvallen en veegt zijn handen af aan een voze lap. Echt schoon willen ze niet worden. Ondertussen vertelt hij uitvoerig wat hij zojuist bij mijn auto heeft gedaan, alsof mij dat wat interesseert. Ondertussen fantaseer ik over wat wij samen zouden kunnen doen. Ik denk aan mijn intens gelukkige vriendin die met haar redder in nood een nieuw leven is begonnen. Weg met de stroefheid, weg met het gedoe, de vastgeroeste patronen, de voorspelbare ergernissen. Gedachten aan een man die elke dag smerig thuiskomt met verhalen over motorblokken en dan in zijn garage verdwijnt om aan zijn Honda Goldwing te sleutelen, duw ik weg. Zal ik?

Maar hij is me voor. “Prettige reis, mevrouw. En succes met het zoeken naar een andere auto. Ik ga door naar de volgende”, zegt hij vriendelijk en zijn hoofdknikje is bijna hoffelijk. Voordat ik iets kan zeggen, zit hij al in zijn auto. Tot zover mijn poging om te kijken hoe dat groenere gras er van dichtbij uitziet. Als ik wegrijd, zie ik dat het lichtje op mijn dashboard niet meer brandt. Ik ben uit de gevarenzone.

Racheda (46) is getrouwd met Roeland en heeft twee dochters, Louise (10) en Joselien (8). Een jaar geleden was ze er veel te verlegen voor, maar nu doet ze het toch: columns schrijven voor Libelle, waarin ze geen onderwerp uit de weg gaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden