Roos: “Ik weet dat een omhelzing het laatste is waar ze behoefte aan heeft” Beeld Libelle
Roos: “Ik weet dat een omhelzing het laatste is waar ze behoefte aan heeft”Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

Roos: “Ben ik dat? Die snauwvrouw met een depressie die iedereen die te dichtbij kwam weg blafte?”

Roos Schlikker

Roos kijkt liever niet terug op afgelopen jaar, want 2022 was nogal zwaar.

Een nieuw jaar voor de deur verleidt altijd tot terugblikken. Hoe was het afgelopen jaar? Heb ik het een beetje goed gedaan? Ik heb nu alleen geen zin in terugkijken. Dat komt doordat ik van januari tot en met mei door een dikke mist heen moest. Ik reik door het grauwe wolkendek dat als slierten door mijn herinneringen beweegt. Af en toe zie ik een schim. Ik wil haar vastpakken, een hand op haar schouder leggen, omhelzen misschien. Maar ik weet dat een omhelzing het laatste is waar ze behoefte aan heeft. Ze wil alleen zijn, afgezonderd. Achter de glasplaat zitten, die opeens tussen haar en de wereld staat.

Ik kijk naar haar en vraag me af: ben ik dat? Die snauwvrouw met een depressie die iedereen die te dichtbij kwam weg blafte? Die liever sliep dan dat ze wakker was? Terwijl ik altijd juist zo graag wakker ben geweest. Plotseling was de levenslust uit mij weggevloeid. De simpelste dingen zoals tandenpoetsen, een boterham eten of naar de sportschool fietsen, voelden als een onmetelijke opgave. Ik kon niet wachten tot mijn huisgenoten het pand hadden verlaten. Dan kon ik in mijn eentje opgekruld op de bank mijn ogen dichtdoen, in de hoop dat ik zo snel mogelijk in slaap zou vallen. Wie was die vrouw? Die vrouw was ik. Dat miserabele leven, dat leed ik.

We zijn nu maanden verder. Mijn levenslust keerde als vanzelf terug. Nou ja, vanzelf… Ik ging aan de anticonceptiepil om mijn hormonen weer in balans te krijgen en ik kreeg antidepressiva. Zowaar, op een dag stond ik op en dacht: hé, ik ben mijn oude ik weer. Nu kijk ik terug en voel ik schuldgevoel. Ik was niet lief voor de mensen die zo veel van me houden. Ik was ook niet lief voor mezelf, laat staan dat ik van mezelf hield.

Toch heb ik hulp gezocht, ik ben met mezelf aan de slag gegaan, ik nam medicatie, ik sportte heel veel om goede stofjes aan te maken, ook al kostte dat moeite. Ik kijk terug en zie die vrouw in de mist keihard werken tot het beter ging. Dat was geluk, maar ook een zware worsteling. Vanuit de mist is het zonnetje weer opgekomen. Misschien heb ik het toch een beetje goed gedaan.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden