null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Roos: “De huisarts is het met me eens, hier is iets raars aan de hand”

Roos Schlikker

Roos zit de laatste tijd niet zo lekker in haar vel, ze besluit naar de huisarts te gaan.

“Ik geloof dat ik hulp nodig heb.”

Het is nogal wat om die zin uit te spreken. Iedereen vindt het moeilijk, toegeven dat je iets zelf niet kunt. Maar ik vind het misschien nog net iets moeilijker. Als kind van een bipolaire moeder nam ik al jong een besluit: van mij heeft niemand last. Ik laveer tussen problemen door, ik ben een zonnetje, ik help mama door zo probleemloos mogelijk te zijn. Niet voor niets zei ze altijd: ‘Roos is zo makkelijk’.

Maar nu zit Roos tegenover de huisarts en is ze allesbehalve makkelijk. De dokter die mij zeker vijftien jaar kent, kijkt me bezorgd aan. “Dit is niets voor jou, hè?” zegt hij begripvol. Ik begin te huilen. “Het is net alsof iemand anders mijn leven heeft overgenomen. Iemand die alles teveel is. Die de wereld ziet van achter en grauwsluier. Die alleen oog heeft voor het negatieve. Ik voel me zo vreemd, ik bén dit niet.”

De huisarts is het met me eens, hier is iets raars aan de hand. Deze uitgewrongen versie ben ik inderdaad niet. Dan zegt hij iets waarvan ik dacht dat het nooit tegen mij gezegd zou worden: “Ik denk dat je last hebt van een depressie.”

Ik knik, ik wist het stiekem al. “Schrik je daarvan? Vanwege de geschiedenis van je moeder?” Ik ben als de dood. De bipolaire stoornis van mama, de eindeloze depressies. Met mij ging het altijd goed, maar ben ik nu opeens de Sjaak? De huisarts meent van niet. “Niets wijst op een bipolaire stoornis. Ik denk eerder dat het hormonaal is. Je kreeg van de ene op de andere dag heftige migraines, dat was al raar. En nu gaat de chemie in je hoofd vreemd doen. Het zou me niets verbazen als dit te maken heeft met een voorstadium van de overgang.”

Klaar ben ik ermee. Die zogenaamde perimenopauze kan jaren duren. Zou ik me al die tijd zo’n uitgewrongen vaatdoek voelen als nu? Zou ik ooit mijn levenslust terugkrijgen?

“Er valt heus iets aan depressies te doen”, zegt de dokter. “Heb je al aan antidepressiva gedacht?” Medicatie, poeh. Natuurlijk heb ik daaraan gedacht. Maar al te vaak las ik verontrustende artikelen over de pillenepidemie en het feit dat het halve land chemisch vrolijk gehouden wordt. Het voelt als een nederlaag er ook aan te beginnen. Maar wat anders? Diezelfde middag sta ik bij de apotheek.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja... en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden