null Beeld

PREMIUMcolumn

Roos: “Dit ventje is nu letterlijk en figuurlijk zijn stem aan het vinden”

Roos Schlikker

Het zoontje van Roos speelt in een musical en dat is best zwaar.

“Sjongejonge, dat is ook een zware belasting voor jullie.” Het is een reactie die ik vaak krijg als ik vertel dat Róman in de musical Charlie and the Chocolate Factory speelt. Helemaal ontkennen kan ik dat niet. We hebben een zomer vol repetities achter de rug, een najaar met montageweken en try-outs, een enorme première en daarna begon de tournee door het land. Van Groningen tot Heerlen, van Alkmaar tot Tilburg, de karavaan die theater heet rijdt overal naartoe.

En wij rijden mee. Na school snel de auto in, files proberen te vermijden, een broodje benzinepomp als avondmaal, kind bij de artiesteningang afleveren, anderhalf uur wachten, naar de voorstelling – die een kleine drie uur duurt – en hop hop, kind weer ophalen bij de artiesteningang. Ik word al moe als ik het opschrijf. En straalgelukkig. Want het is maar hoe je het bekijkt. Ooit hoorde ik de Amerikaanse schrijfster Gretchen Rubin zeggen: “Don’t treat a gift like a burden.” Oftewel: beschouw een cadeau nooit als zware last. En zo is het.

Hoewel ik niet weg ben van benzinepompbroodjes, ben ik wel gek op dat ventje dat nu letterlijk en figuurlijk zijn stem aan het vinden is. “In het theater vindt niemand me te veel”, zegt-ie zelf. Dat ontroert me.

Vandaag treedt hij op in Breda. Omdat het een lange week was, besluit ik hier te overnachten zodat we niet ’s nachts naar huis hoeven te rijden. Het hotel huist in een oude, verbouwde kerk. Met grote ogen bekijkt Róman alle glas-in-loodwerken, maar ik zie hoe zijn kopje knikkebolt en leg hem in bed. Even uitloggen. De slotklanken van de voorstelling zitten nog in zijn hoofd terwijl hij zich naast me opkrult. Ik kijk naar zijn schoudertjes op het hotellinnen. Aan de muur hangt een prachtige kunstfoto van een biddende non. Opeens moet ik denken aan een werk van Edward Hopper, die vaak mensen schilderde terwijl ze allenig in een bar of hotelkamer zaten. Het licht valt net zo op mijn kind, dat nu chipjes zit te eten in bed. Maar hier is geen eenzaamheid, zoals bij de beroemde schilderijen. Integendeel. We praten niet, dat hebben we de hele dag al gedaan. We neuriën een beetje. We kauwen. Nooit, nooit, nooit zal ik dit zien als een belasting. Want vanavond is er alleen samen.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden