null Beeld

PREMIUMcolumn

Roos: “En dan, op een ochtend, sta ik op met een heel gek gevoel”

Roos Schlikker

Roos begint aan de antidepressiva, maar de eerste loodjes vallen zwaar..

Heb ik wel goed genoeg mijn best gedaan? Daar sta ik dan in de apotheek met een doosje antidepressiva in mijn hand. Ik voel me gek. Moet ik echt aan de stemmingsverbeterende pillen? Kan ik niet nog een rondje therapie doen? Dagelijks een uur extra mediteren? Een online cursus geluk volgen?

Ach, ik heb dat allemaal al maanden geprobeerd en het helpt niet. Mijn levenslust is weg en ik wil alleen maar slapen. Misschien wel om de wanhoop niet te voelen. Met moeite houd ik me vrolijk voor de jongens, ik schrijf zo nu en dan een column, maar ik moet het echt uit mijn tenen trekken. Dit kan het leven toch niet zijn, dit kan míjn leven toch niet zijn?

Die middag neem ik de eerste pil. Toevallig ben ik net te gast bij een televisieprogramma, ik had niet durven afzeggen. Het gonst in mijn hoofd en ik ben trillerig. Zou het door die pil komen of door de angst voor de pil? Ik hang aan de talkshowtafel en probeer geanimeerd mee te praten, maar het voelt alsof ik achter een raam zit. Ik kan stemmen niet goed verstaan, heb moeite aan te haken. En dat terwijl ik altijd best snedig en rap van tong kan zijn.

Nooit geweten dat als je met antidepressiva begint, je klachten eerst erger kunnen worden. Wat is dat voor wreed noodlot? Voordat je aan die pillen begint, lig je al hulpeloos op de grond en dan moet je dus nóg dieper het dal in. Twee weken lang knok ik tegen demonen die groter zijn dan ooit. De paniekaanvallen nemen toe, de somberte wordt nog zwarter. De wens om te slapen en met niemand te praten groter. ‘Laat me met rust!’ gilt het in mijn hoofd.

En dan, op een ochtend, sta ik op met een heel gek gevoel. Het lijkt wel alsof ik zin heb in de dag. Voorzichtig neurie ik onder de douche een wijsje. Problemen die me de weken daarvoor nog onoverkomelijk schenen, lijken me nu oplosbaar. En zo niet, ach, dan zien we wel. Ik kan opeens weer relativeren. Ik kan het amper geloven, maar toch zie ik het: het licht in mijn hoofd gaat weer aan.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden