null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Roos: “Er komt een punt dat je als ouder stopt met uitleggen, omdat je het niet kúnt”

Roos Schlikker

De kinderen van Roos vinden het lastig om de oorlog te begrijpen.

Het is een vraag die ik tijdens mijn jeugd volwassenen af en toe bezorgd hoorde mompelen. Je ving weleens iets op over de Koude Oorlog en over ‘de bom’. Altijd was er wel iemand op het nieuws die het vroeg: “Wat als de Russen komen?”

Het is vakantie en ik breng de kinderen net naar bed. We hebben de hele dag geskied, hun neuzen zijn er nog rood van. Samen liggen ze op een ietwat bobbelig hotelmatras. Opeens klinkt een stemmetje uit de hoop dekens: “Mam, kom je even tussen ons in liggen?” Zoals de bommen die die nacht vielen in Oekraïne, zo vuren ze nu een ongelooflijke hoeveelheid vragen op me af. Waarom is het opeens oorlog? Wat wil Poetin dan en moeten wij ook bang zijn?

Ik weet het niet. Ik zeg dat Oekraïne en Rusland heel ver weg zijn, maar weet stiekem zelf ook wel dat dat onzin is. In de weken daarna mijd ik lafhartig het nieuws. Zinloos natuurlijk, dus sta ik opeens met tranen in mijn ogen bij de bakker, omdat ik denk aan het meisje dat dagenlang in een bus had gereisd met haar geliefde kat op schoot. En dat ze, eindelijk in Nederland aangekomen, het dier moest afstaan omdat er geen plek voor was in het AZC. Ik denk aan de zwangere vrouw die een bombardement leek te overleven, maar enkele dagen daarna toch bezweek. Ik denk aan de bleke snoeten van jonge twintigers die een oorlog in worden gestuurd die ze zelf niet begrijpen.

Wie snapt het wel? Mijn kinderen sowieso niet. Zij vangen flarden op van het nieuws en horen belangrijke mensen praten over geopolitiek, militaire strategieën, schuilkelders en jodiumtabletten. Er komt een punt dat je als ouder stopt met uitleggen. Omdat je het niet kunt en omdat er niets anders opzit dan maar ‘gewoon doorleven’. Dat ene benadrukken terwijl je naast je kinderen in bed ligt, hun zachte haar voelt kriebelen, Bollie de beer ritmisch aait en staart naar een piepklein lampje in de donkere slaapkamer. Je zegt het als een toverspreuk, een bezwering. Iets waarvan je hoopt dat vanzelf waar wordt, als je het maar vaak genoeg herhaalt: “Er komt een oplossing. Binnenkort zal het vast weer vrede zijn.”

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden