Roos: “François en ik zitten in de kibbelfase en dat komt door mij” Beeld Libelle
Roos: “François en ik zitten in de kibbelfase en dat komt door mij”Beeld Libelle

PREMIUMColumn

Roos: “François en ik zitten in de kibbelfase en dat komt door mij”

Roos Schlikker

Elke relatie kent verschillende fases en Roos Schlikker is niet happy met deze waarin ze nu zit.

Elk huwelijk kent fases. Natuurlijk, we weten allemaal van de honeymoonfase, we kennen de kleine-kinderenfase, inclusief lekkende borsten en je haar permanent in een knoedel. We hebben de comfortfase, waarin je ’s avonds opgekruld tegen elkaar serietjes kijkt op de bank, tevreden mompelend dat je helemaal geen behoefte meer hebt om naar een club of iets ander akelig hips te gaan. En je hebt de kibbelfase. Daar zitten François en ik nu middenin. Geregeld botsen we als twee kwade bokken waarbij onze hoorns in elkaar verstrikt raken.

Hoe het komt? Het opvoeden van een tiener en een puber is best pittig, maar dat is het niet. Er ligt iets anders aan ten grondslag, en dat heeft met mij te maken. Vorig jaar ben ik behoorlijk uit elkaar gevallen. Migraineaanvallen, medicatie, een depressie die daar weer op volgde, het was allemaal wat. Het gevolg van die malaise is dat ik een hoop therapie heb gevolgd. Met als resultaat dat ik nu weet dat ik bepaalde zaken anders moet aanpakken, want ik neem te veel op mijn nek. Het ‘laat maar, dat doe ik wel’ ligt me in de mond bestorven. Het is een hardnekkig patroon, zeker omdat ik er nogal dominant in ben. Dat terwijl François van nature iets meer van de passievere soort is. Hij leunt ontspannen achterover, terwijl ik schoolgesprekken plan, huiswerk begeleid, tandartsbezoeken fix, diepe gesprekken met mijn kinderen voer over hun verdrietjes. En intussen denk ik: doe jij nou eens wat! Maar als ik eerlijk ben: François laat de hond uit, doet boodschappen, repareert fietsen. Die denkt vast net zo goed: doe jij nou eens wat!

Zo is het altijd geweest. Ik ben na al die therapie echter op mijn strepen gaan staan. En dat is voor iedereen wennen. Vooral voor mezelf. Want ik voel mijn schouders verkrampen, terwijl ik weer eens roep dat François deze keer dat moeilijke gesprek op school maar eens moet voeren. Omdat ik ook wel weet: ik kan helemaal niet loslaten. Ik zit straks gewoon weer tegenover de juf. Waarna ik dan weer tegen Fran loop te snauwen. Het wordt tijd dat we de comfortfase weer gaan vinden. Misschien zet ik vanavond eens een serietje op. Over mensen die het véél moeilijker hebben dan wij. Of over een hippe club. Zodat we blij opgekruld kunnen concluderen dat we daar tenminste niet heen hoeven.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja... en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden