null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Roos: “Het liefst zou ik al die acteurs één voor één op hun plaats zetten”

Roos Schlikker

Roos heeft de laatste tijd heel wat agressie in zich. Ze moet weer repeteren voor het theaterstuk, maar kan het gedrag van de andere acteurs niet uitstaan.

Ik merk het plotseling als ik mezelf in de auto hoor roepen: “Allemachtig man, wat ben je nou voor dwaas, eerst zonodig van rechts inhalen en dan met honderdtien voor me blijven rijden, ONGELOOFLIJKE LAMPENKAP!” Ik ga tekeer als een overspannen puber die iets te veel gangsterfilms heeft gezien. Nou scheld ik over het algemeen met iets minder heftige woorden dan de gemiddelde jongere, en al helemaal niet met ziektes, maar toch. Er zit zo veel agressie achter mijn vocabulaire dat ik weet dat het weer eens zo ver is: ik ben te moe.

Terwijl andere mensen lamlendig en hangerig worden van vermoeidheid, krijg ik een intense woede over me op alles en iedereen, en mezelf in het bijzonder, omdat ik me veel te makkelijk laat opnaaien. Daar word ik dan weer boos over en zo gaat het maar door. Onprettige dagen zijn dat. ’s Avonds heb ik repetities van een theaterstuk waaraan ik heb meegeschreven, en ik voel het kriebelen, borrelen, gisten. Het liefst zou ik al die acteurs - die allemaal denken dat ze de almachtige regisseur zijn maar hun teksten niet eens kunnen onthouden - één voor één op hun plaats zetten. Terwijl ik normaliter juist veel begrip heb voor het creatieve proces. Acteurs zijn net als schrijvers vaak intens onzeker over hun kunnen, dus zo gek is het niet dat ze elk woord dat ze op het toneel uitspreken wegen. Ik snap het zelfs als ze hysterisch doen omdat hun kostuum enigszins jeukt. Maar vandaag kan ik er niet tegen. Het is alsof mijn gebrek aan slaap elke vorm van menselijkheid of mildheid knagend heeft opgevreten.

Een collega kijkt me verwonderd aan als ik achter de coulissen in mezelf loop te mopperen. “Ik ben een beetje hoekig”, weet ik nog net grommend uit te brengen. “Oeh”, zegt hij. Inderdaad, oeh. Aan het eind van de avond besluit ik niet mee naar het café te gaan. Voor ik het weet, maak ik te veel vijanden. Ik ga vroeg naar bed.

De volgende dag sta ik weer op als mijn eigen glimlachende vredelievende zelf. Ik heb eens gelezen dat wie te lang niet slaapt, vanzelf sterft. Dat gaat voor mij niet op, denk ik. Ik moord alleen mijn omgeving uit, dus u bent gewaarschuwd. Stuur me in een volgend geval van hoekigheid gewoon naar bed.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden