null Beeld

PREMIUMColumn

Roos: “Ik ben blij met alles wat je bespaard is gebleven, lieve Liv”

Roos Schlikker

Roos vertelt over de beslissing om het leven van hun kindje te beëindigen.

Lieve Liv,

Vind je het gek dat wij nooit getwijfeld hebben? We waren zo stellig in de behandelkamer van de dokter. Ook in de afgelopen dertien jaar daarna hebben papa en ik nooit tegen elkaar gezegd dat het anders had moeten gaan. Toch zijn er veel mensen die vinden dat we de verkeerde beslissing namen. Dat we jou de dood in hebben gejaagd.

Ergens is dat ook zo. Op een dag nam ik een pil waardoor ik wist dat jij zou sterven. Wanneer, dat was niet helemaal duidelijk. Al voordat de bevalling zou zijn begonnen? Tijdens? Misschien daarna? Uiteindelijk kwam je rustig ter wereld. Je was dood toen ik je op mijn schoot kreeg, je handjes onder je hoofdje gevouwen. Zo vredig, je zag eruit alsof je sliep. ‘Het is goed zo, meisje, het is goed zo’, schijn ik urenlang als een mantra tegen je te hebben gefluisterd.

Lieve Liv. Als ik in bepaalde staten in Amerika had gewoond, was ik verplicht geweest de zwangerschap te voldragen. Ondanks jouw chromosoomafwijking die niet verenigbaar was met het leven. Jou zou een kort bestaan met alleen maar pijn te wachten staan. Maar de nieuwe abortuswet daar is onverbiddelijk. Of een zwangerschap nu is ontstaan na een verkrachting, bij een tienjarig meisje of, zoals bij ons, het gaat om een kindje dat heel ernstig ziek is, je mag een leven niet beëindigen. Ironisch genoeg is het in veel van die staten nu gemakkelijker om een schietwapen te kopen dan een abortus te krijgen, en toch wordt er gesproken over ‘de bescherming van onze kinderen’.

Natuurlijk kun je ethische bezwaren hebben. Je kunt vinden dat God een leven niet voor niets heeft geschapen en dat je daar niet aan mag komen. Maar ik heb altijd geleerd dat diezelfde God, mocht hij bestaan, barmhartig is. Dan kan het toch niet anders dan dat hij of zij begrijpt dat leven niet altijd het hoogste goed is?

Lieve Liv. Ik ben zo blij dat ik nooit heb getwijfeld. Het verdriet om jou gaat gepaard met een grote kalmte. Ik heb jou beschermd. Papa heeft jou beschermd. Onze staat heeft jou beschermd. Beschermd tegen een leven vol ellende. Hier hebben we gelukkig het recht om te zeggen: nee, dit leven is geen leven. Lieve Liv, voor ons heb je bestaan. Maar ik ben blij met alles wat je bespaard is gebleven. Het is goed zo.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden