null Beeld

PREMIUM

Roos: “Ik had nog geen idee dat dit boek mijn leven zou veranderen”

Roos Schlikker

Als tiener las Roos een boek dat altijd in haar boekenkast is blijven staan.

Ik was dertien en had het op geen beter moment kunnen lezen. Kees de jongen van Theo Thijssen was in die tijd een totaal ouderwets en on-hip boek. Maar mijn vader gaf het me cadeau, dus begon ik er schoorvoetend aan, niet wetend dat dit boek mijn leven zou veranderen. Ik was een worstelende puber. Een meisje dat zich altijd anders voelde dan anderen, zich kon verliezen in dromerijen en fantaseerde dat ze stiekem heel speciaal was, ondanks het feit dat ze op school volslagen onopvallend bleef.

Toen was daar opeens Kees. Hij vond zichzelf het allerspeciaalst van allemaal, was verliefd op Rosa Overbeek, vond de zwembadpas uit (een gekke manier van snelwandelen) en durfde deze ook nog te gebruiken. Ik durfde helemaal niets, maar ik herkende mij in Kees. Langzaam liet ik mijn schroom varen.

Ook al heb ik inmiddels allang geleerd om alles te omarmen wat mij anders dan anderen maakt, Kees de jongen blijft voor altijd in mijn boekenkast staan. Zo hebben we allemaal ‘dat ene boek’. Het boek dat ons hielp onze schaamte verliezen, dat ons troostte toen we in scheiding lagen, dat ons seksueel deed ontluiken, dat ervoor zorgde dat we onze humor hervonden tijdens een depressie. Het boek dat we doorgeven aan vrienden, kennissen, de groenteboer desnoods, omdat we zo graag willen dat iedereen het leest.

In kranteninterviews en op tv wordt eindeloos en ernstig over boeken gepraat, maar wat gaat het weinig over ‘dat ene boek’. Lezen is een moment van alleen zijn, van verdiepen, even in een andere wereld zijn, om daardoor misschien iets meer van die wereld te begrijpen. Lezen is intiem. Het ontroert me altijd als ik op het station iemand in een stoeltje zie zitten, totaal verdiept. Niet in zijn telefoon of iPad, maar één met een boek. Op die momenten durf ik te dromen, net als Kees de jongen. Van een eigen boekenprogramma op tv. Niet hoogdravend, maar met maar één vraag: wat is voor jou ‘dat ene boek’?

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja... en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden