PREMIUMCOLUMN

Roos: “Mensen zeggen: ‘Ben je afgevallen? Wat knap zeg’”

Roos Schlikker

Dat je een boek niet op de kaft moet beoordelen weet Roos als geen ander. Hoewel ze er goed uitziet, voelt ze zich allesbehalve dat.

“Wat zie jij er goed uit!” De laatste tijd krijg ik het regelmatig te horen. Goedkeurend word ik van top tot teen bekeken, bewonderende knikjes volgen. Dan altijd die vraag: “Ben je afgevallen? Knap zeg, echt goed van je.”

In paniek

Ik ben inderdaad zeker vijftien jaar niet zo dun geweest als nu. Broeken die knelden, slobberen nu om mijn lichaam. Mijn van nature bolle toet is smal en als ik goed kijk, kan ik mijn buikspieren zien. Maar ik ben er niet blij mee, ik vind het eerlijk gezegd doodeng. Voor de buitenwereld mag ik er goed uitzien, het ging de afgelopen maanden helemaal niet goed met mij. Het begon met de oorlog in Oekraïne. Natuurlijk, iedereen schrok ervan, begin dit jaar. Maar ik raakte ervan in paniek. Nachten lag ik wakker. Daarna begon het tobben over de schoolresultaten van de kinderen. De gezondheid van mijn geliefden. Mijn werk. Het leven in het algemeen. Tob, tob, tob. Mijn gedachten werden almaar somberder. Ik, met de zon in mijn kop geboren, werd steeds zwaarder op de hand. Eten lukte me amper, ik kreeg het niet weg. Het allerliefst wilde ik de hele dag slapen. Ik praatte er met niemand over, maar probeerde allerlei opbeurende middeltjes, van CBD-olie tot sint-janskruid. Ik las talloze boeken over positieve psychologie. Ik googelde stiekem op ‘wat te doen bij somberheid?’. Zelfs tegen François zei ik niets en tegen mijn jongens al helemaal niet. Ik ben opgegroeid met een moeder die vaak zwaar op de hand was, dat spook wilde ik niet laten rondwaren in de jeugd van mijn kinderen.

Piekerend balletje

Vrienden en vriendinnen konden me nauwelijks bereiken. Ik nam de telefoon niet op. Zij dachten: ze heeft het druk, het gaat vast goed met haar. Intussen lag ik als een piekerend balletje op de bank. Eerst had ik maandenlang migraine en nu ging het op een andere manier mis in mijn kop. Werd ik gek? De weegschaal gaf inmiddels acht kilo minder aan. Het regende complimentjes, en dat terwijl ik me nooit slechter voelde. Op een dag wist ik: dit kan zo niet langer. Ik heb zelf alles geprobeerd, maar ik zak weg. Mijn bestaan verdwijnt, ik verdwijn. Bibberend belde ik de huisarts en sprak die ene, doodenge zin. “Ik geloof dat ik hulp nodig heb.”

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden